Kelime ressamı, Hayal kurucu, Fotoğraf çekici...

Geçtiğimiz pazar günü, eşimin bir arkadaşının vesilesi ile Türkiye'ye gelmiş Amerikan birkaç akademisyeni misafir ettik evimizde. Eğer evinize Türk olmayan, daha önce Türkiye'ye hiç gelmemiş, ya da Türkiye hakkında hiçbir fikri olmayan birileri geliyorsa, ne yemek yapacağınızı şaşırıyorsunuz. Gerçi Çin, Hindistan gibi ülkelerden geliyor olsalardı eminim daha çok zorlanırdım. Amerika'lıların geniş bir mutfak yelpazesine sahip olduklarını biliyorum. Bu yüzden geleneksel yemekleri yapıp, onları en güzel şekilde ağırlamak konusunda endişelendim sadece. Menüyü saysam mı bilemedim ama, bir kaç tüyo vermem gerkirse, tarhana çorbası, güveç, sarma, kebap ve baklava tabiki olmazsa olmazlardandı. Birkaç çeşit daha vardı. En güzeli ise geldiklerinde iki masayı birleştirerek uzunca yaptığımız sofranın üzerindeki yemeklere bakıp şaşkınlık ifadeleriydi. Hiçbir karşılık beklemeden yapılıyor olması sanırım onların pek anlayamadığı birşey. Yemek yemek için herkesin sofrada oturup, ev sa...

Hani yazmak istersin de yazamazsın ya, yada elin gitmez klavyenin tuşlarına yada bir kağıt kalem bulup karalayamazsın bir iki kelime işte öyle karmaşık günlerdeyim. Efkâr desen yok arkadaş! Sadece biraz telaş hepsi o. Ama yazamıyorum. Birikiyorum ve boşalamayınca sinirleniyorum sadece. Asabiyim!!! Geçecek diyor iç ses. Haha geçecekmiş bilmiyordum sanki. Yazmamanın avantajı neymiş okur? Gözlemlemek. Hem de bol bol. Gazeteler desen yok bişey. İnternette gezmek kifayetsiz. Etrafım kalabalık. İki çocuk annesisin sen diyor biri içimden, ama sadece anne değilim değil mi? Zaten öylede davranmıyorum. Ergenken böyle hissediyordum ama geçti demek bu da geçecek. Ama taşlar yerine kolay oturmuyor… Evlat kolay yetişmiyor.Yaa biliyorum bunları, yok mu deva bulan?? Yok mu sessizliğimi anlayan. Yaa var demeyin. Onu da biliyorum. Sırtırtımı dayadığım Rabb’im var. E o zaman? demeyin. Demeyin işte. Fotoğraf çekiyorsun, geziyorsun, kah oradasın, kah buradasın da demeyin. Onu da biliyorum. Sütten...

Çok mutluyum. Annemin memleketi Gelibolu'dayım. Burda kuzenimin bir arkadaşı; Burak Batır ile tanıştım. Ve yarın O'nun bir fotoğraf sergisi olduğunu öğrendim. Bayıldım tabi. Yarın gideceğim inşaallah. Bir arkadaşı Burak ile ilgili bir yazı yazmış . Okumanızı ve destek olmanızı dilerim. En azından Çanakkale ve Gelibolu civarındakilerin...

Kaç gündür yazmadım. Bu sefer bilerek. Kalbimde sevgi baloncukları, midemde kelebekler... Bildiğin sevgi pıtırcığıyım... Çok mutluyum çoook. Gelelim sebeb-i saadetime... Artık ben bir Harami adayıyım. Çok mutluyum. Uzun zamandır fotoğraf sanatı ile ilgileniyordum. Bunu az-çok biliyorsunuz. Takip ettiğim sitelerin içinde dolaşıp duruyordum. Eğitim için içime en elveren yer Ali baba'nın yeri; yani Mağara oldu. Bunda sevgili Ayça 'nın önemi büyük. Çünkü çok başarılı bir fotoğrafçı ve yaratıcı bir karakteri olduğunu gözlemliyorum. Özgün olması beni en çok cezbeden yönü oldu. Bir de öğrendim ki aynı gün Ayça 'nın da Atölyesi varmış.. Bak sen  Allah'ın işine... Hemen gittim durur muyum. Baştan temel fotoğrafçılık eğitimine öğleden akşama kadar da Doğum Fotoğrafçılı Atölyesi'ne girdim. Bambaşka bir kapı açıldı zihnime. Başka dünya,başka insanlar... Bayılırım başka hayatları gözlemlemeye. Yeni yerler ve insanlar tanımaya.. Geçen cumartesi gittim Mağaraya. Dizaynına ...