Fotoğrafçı anne yazar...

fotoğrafium çekilişi

2012-01-17T14:39:00.000-08:00

Uzun zamandır takip ettiğim bir blogdur fotografium. Ama yarışmalarına katılma fırsatım olmamıştı. Bu ilk olacak. Hadi hayırlısı...

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarakCanon 600D , Manfrotto tripod ve Kata sırt çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Rahat/sız Anne...

2012-01-17T14:28:00.000-08:00

Merhabalar okurlar,

Etrafımda bu aralar çok dikkatimi celbeden bir mevzudur bu. Annelik!

Annelik, elbette insan neslinin devamı için önem arz eder ve dikkatimi celbeder. Ama konu sadece bu değil.

Nasıl anne olunur?

Ben nasıl bir anneyim?

Annelikte hatalar nelerdir?

Bu bir kaç soru bile, okuyan tüm annelerin, derin bir offff çekmelerine yeteceğini biliyorum. Çünkü annelik; gönüllü olarak, ömür boyu vicdan azabı çekmekmiş.

Bunu böyle hissetmemiş anne de yoktur herhalde.

Benim nasıl bir anne olduğuma gelecek olursak...

Ben kuralları olan biriyim. Genel olarak bir sürü kuralım vardır. Ama bunlar hayatı zorlaştıran ve dikte edici değil de; yoluna koyucu ve farkettirmeyicidir.

Örnekse; ben çocuklarıma kurallar koyarken, onların yaşamını kısıtlayıcı, karakterlerine direkt müdahalede bulunan bir stil sergilemiyorum.

Çocuklarım yazın dışarda oynadıklarında; "ellerini yerlere sürme evladıııım!" demem mesela.

Bir çocuk, benimkilerden birine vurduysa; hemen çocuklarıma koşup, onların kendini savunmasını öğrenmeden büyümelerine müsade edecek kadar bencil değilimdir. Uzun cümle oldu. Şöyle anlatayım, benim bir numara, pek saldırgan değildir. Erkek çocuğu olarak tabi ki, arkadaşları arasında ufak sürtüşmeler olacaktır. Böyle durumlarda O'nun kendini savunmasını salık veririm. "Kimseye vurma!" derim. Ama sonra "Asla dayak yeme!"dir söylediğim. Biri sana vurduysa, ya sen de bir tane vur, ya da ağlamadan gel. Eğer ağlayacaksan yanıma gelme...

Hasta olduğunu hissettiğim anda, al sana şurup yapamam. E bir öksürsün bakalım. Öksürmek kötü birşey değildir. Ciğerler içindeki zararlı şeyleri bu yolla dışarı atarlar. Beslenmesini düzenleyerek ve ballı ya da pekmezli ıhlamur takviyesi ile geçirmeye çalışırım.

Ateşlenir ateşlenmez, şurup vermem hâkezâ. Önce dışarda 1-2 tur. Ardından ılık duş. Biraz uyku... Besin tedavisi ile zaten kendini hafifletir ateş. Bu paniklenecek bir olay değildir.

Yemek yemek istememesi bence olay olmadı hiç. Yemiyorsa ya aç değildir, ya da yemeği beğenmemiştir. Aç değilsem, bana zorla yediremeyecekleri için; çocuklarım da aynı şekildedir. Ama yemeği beğenmeme lüksü yok! Nijer'de, Somali'de açlıktan insanlar bir bir ölürken; Allah ne verdiyse yiyecekler...

Çokça sevdiğimi söylerim ve Onlara da söyletirim. Sevgi görürler ve sevildiklerini bilirler. Şımarıklık yaptıklarında, "davranışını düzeltmediğin sürece, seninle ve kardeşin ile ilgilenmeyeceğim." derim. Biraz debelenip sakinleşmesini beklerim. Çıldırdığım zamanlar da olmuyor değil elbette. Ama bu geçen 2 sene önceye göre çok çook azalmış durumda.

Özür dilemeyi öğretmeye çalışırım ben çocuklarıma, bende büyük erdemdir bu. Hata yapılabilir. Önemli olan telafi etmektir..

"Arkadaşım oyuncağını vermiyor" diye yanıma geldiyse eğer; "Bu senin problemin, lütfen rica ederek iste, ve kendin çöz" olur cevabım..

Yolda bir böcek gördüğümüzde, eğilip incelemek; Allah'ın onu ne güzel yarattığını anlatmak benim tarzımdır. Böceği ezmek ya da ondan kaçmak değil.

Ama etrafımda elinde tabakla," çocuuuuuğuuuum, aç ağzını gel yemeğini ye" diye peşinde yemek dolaştıranları anlayamadım. Hayatta sanki hep, evladının yanında olacakmış gibi çocuk büyütenleri, çocuklar vuruştu diye kavga eden anneleri anlamam ben. Çocuğuna bireysel sorumluluk vermeyen annelere şaşırırım. Ayakkabılarını yerine koymak, montunu odasına götürmek; o gün okulda hangi aktiviteyi yapacağını bilmek, 5 yaşında bir çocuğun yapması gereken sorumluluklarıdır. Bunları alışkanlık haline getiren birey, ancak büyüdüğünde kendi sorumluluklarını yerine getirebilir.

Çocuklara görev vermekten ve sabırla yapmasını beklemekten kaçınmayın. Asansörün çağrı düğmesine basmak elbette 5 yaş çocuğu için görev olabilir. Kardeşinin hatalarını düzeltebilecek kadar bilinçli olduğu söylenebilir. Böyle olursa, kardeşini uyarmayı zevkle yapabilir. Göz kulak olmayı başarabilir.

2 yaşındaki çocuk annesinin telefonunu içerden bulup getirebilir. Bir oyuncağını belirli bir yere koyabilir.

Eğer siz bütün bunları kendiniz yapan bir anneyseniz. Çocuğunuz ilerde kendi sorumluluklarını yerine getiremeyen ve siz yönlendirmeden hareket edemeyecek kadar özgüvensiz bir yetişkin olacaktır. Rahat anne olun, evladınızı özgür bırakın.

Ama kurallar koyun ve bunları uygulayın.

Sevgiyle kalın....

Bir Dost K-a-IZI-ğı Hikayesi. Severdim O'nu...

2012-01-02T15:00:00.000-08:00

Efem gene bir efkar basması, nasıl dersiniz; böyle bir hüzün, buhran vs vs.. Attım kendimi bloguma...
Çok zamandır beni yoran ve çok çok üzülmeme sebep olan bir olay yaşamışlığım var ki, yazmaya bile tahammülüm yoktu.
Gün bugündür dedim.
Olay şöööle oldu bööööle oldu tarzında cümleler kurup; küçük insanların durumuna düşmeyeceğim. Hepimizin bildiği üzre,
küçük insanlar,kişilerle
insanlar, olaylarla
büyük insanlar ise, fikirlerle ilgilenirlermiş.
Çok sevdiğim, belki çok davranışına kefil olabileceğim biri ile ticari bir ilişkiye girdim. Dostlar alışverişte görünsüne döndüm.
Olayın fikrî boyutunda yaşananlar gerçekten çok dramatik idi.
(Olay öznesi Severdim O'nun her defasında sizi okumakla zaman kaybettirmemesi adına S.O. olarak kısaltılmıştır.)
S.O. gibi kişilerin isteklerinin yerine gelmediği durumlarda maalesef çirkinleştiklerini, dünyanın kendi eksenleri etrafında döndüğünü sandıklarını, onlara göre nazik cümlelerin, kandırılmak üzere kurulmuş süslü cümleler olduğunu, tanımadan yargılayacak kadar acımasız, anlamadan hüküm verebilecek kadar cahil, mektep gördükçe eğitimli olabileceğine inanacak zadar zırcahil; maddi durumu yerinde olduğu için herkesi emrine alabileceğini ve dünyanın düzenin değiştirebileceğini zannedecek kadar fütursuz olabilirmiş okur.
Ben hayırlı işlerimde, kimseyi kırmadan halletmeyi ve birtakım olası sorunları bertaraf etmeyi bilerek yetiştim. Sanırım eğitimin aslı burada başlıyormuş ve bunlar olmadan da olmuyormuş. Bundan dolayıdır ki; kendi özel günlerinde dünyanın durduğuna inanan insanlara anlam veremiyorum.Sonradan zaman geçtikçe onlarda anlayacaklardır ki, hayat keşmekeşi içinde O bir zerre. Dünya meşgalesi bir umman, onlar bir damla. Ama o zamanın, çok geç olacağını da görmüş olacaklar.

Bundandır ki, S.O. gibi kişilerin akıntıya karşı çırpınışlarına anlam veremedim hiç. Mesela herhangi bir eşyaları kaybolduğunda, deli gibi arayan insanlar vardır ya; ben hiç onlardan olmadım. Bulurum nasılsacılardanım..
Sipariş ettiği mobilyasının detayları tam istediği gibi olmadığında, firma yetkilisi ile kavga edenlerden de değilim ben; bu da nazarlık olsunculardanım.
Emek sarfedilen işlerde pazarlık yapanlardan değilim mesela; neyse hakkın al diyenlerdenim.
Biri ile anlaşmazlık olduğunda; biraz sindirip; (eğer konuşmaya değerse ve anlayacaksa) karşısına geçip, dimdik şekilde; ama asla kırmadan sıkıntısını arz edenlerdenim.
Birinin hakkı bana geçeceğine; benimki O'na geçsincilerdenim.
Bir de meseleleri evirip çeviren; dolaylı anlatan biri değilim. İsmi ile müsemmâ Elif'im... (Arap alfabesinde elif düz bir başı eğik çizgi şeklinde yazılmıştır ve tasavvufta isminin anlamı belirlenememesine karşın, yüksek mertebeleri simgelediğine inanılmaktadır.) Yani lafımı düz konuşan, içinde ne varsa dışında o olanlardanım..
İşini yaptırmak için sürekli birini kullananlardan değil; kendi işini yapmayı sevenlerdenim..

Kişisel blog yazarı tanıtımından çıkıp konuya dönecek olursam;
Hakikaten karakterimle hiç bağdaşmayacak hakaretler aldığıma üzüldüğüm bir olay yaşadım. S.O. gibi insanların; "sen ne anlatırsan anlat, karşıdakinin anladığı kadardır söylediğin." sözünü doğrulamasına şahit oldum. Paralel yaşam biçimi içinde, söylediklerimi başka mecralara çekebilecek kadar eleştireye açık olmadıklarını gördüm bu S.O'nun.. İnsanları anlamanın S.O. gibiler için mümkünâtı olmadığını anladım. S.O. düşüncelerini, vakt-i zamanında söyleyecek akla ve idrake sahip olmadıklarından; birilerinin dolduruşu ile hareket ettiklerinden sonradan acı ifadeleri kullanmaktan çekinmezler. Beğenilerine uymayan sunumlara paçavra diyecek kadar seviyesizlerdir bu S.O... Velev ki haklıysalar bile dikbaşlı S.O. kendilerini afiyetle haksız yaparlar; ama bu S.O. için hiç önemli değildir. Çünkü etraflarında bir iki kıt akıllı akıl hocası vardır ve onların düşüncelerine göre davranış biçimi belirler. O kadar nâtamam bir gelişme dönemi içindedirler ki, olaydan soğuyamaz; durup neler yaptıklarını göremezler.
Hani derler ya; "ağzı olan konuşuyor!"... Öyledir bu S.O.lar

Şimdi bu kadar ağır ithamda bulundu bu yazar, esti savurdu diyorsanız, demeyin!
Beni hayatın götürdüğü yerlerde; Belediyecilikte, Özürlü eğitimciliğinde o kadar insan tanıdım ki; eften püften şeyleri olay haline getirmemek gerektiğine inanıyorum. Günü kotardıysan şükret.
Ye, dua et ve sev... Bunları yerine getirince zaten yaşam için mücadelen; mücadelen için yaşam leveline atlıyorsun ki; erdem, saygı, insanlık ve sonsuz sevgi alışverişine başlıyorsun.

Sevin ki sevilin, affedin ki affedilin, özleyin ki özlenin, dürüst olun ki dürüst olunan olun, ağır başlı olun ki, saygı görün...
Hepinize tefekkür dolu ve sebebi anlaşılan bir ömür dilerim.
Elif Zorcan / photographer, mother, wife, doughter....

sherlock holmes fenomeni

2011-12-25T13:58:00.000-08:00

İki çocukla sinema maalesef hayal oluyor biraz. Çünkü hem güzel bir filmin tam da saatine denk gelmesi,hem de çocukları bırakacak birini bulmak biraz zor oluyor. Evdeki tv sinema paketleriyle idare ediyoruz ya da dvd almak daha kolayımıza geliyor.
Uzun zamandır da sinemaya gidemiyorduk. Hani derler ya şeytanın bacağını kırdık. Çok da iyi etmişiz. Süper bir filmdi. Kurgu, çekim teknikleri.. Artık fotoğrafçı gözüyle baktığım için çok farklı çıkarımlar da yapabiliyorum filmlerden.
Filme gidenler zaten biliyorlar, gitmeyenler için de yeterli yorumu yaptığıma göre; niye yazdığıma geleyim.
Sinemaya gitmek, öyle tek başına "hadi bir seyredelim" ile bitmiyor. Çünkü İstanbul şartlarında ulaşım çok ciddi problem, hadi bunu da aştık. Gittik; hem de bileti internetten satın almamışsak!! E bir de h.sonu avm bilet gişesi kuyruğu of of! Her sorunu bertaraf ettiğimizi varsayıp, koltuklarımıza oturduk. İşte şimdi asıl problem.
Yanında oturanlar, önünde oturanlar ve arkandakileri de kontrol edemezsin yada seçemezsin ki canımmmm..
Oturduk bir çiftimizin yanına, dişi kişi "aaaoaa aşkitoooom şu montu kaldırarrmısıııın, oturcaaam da ehe ehe:)" diye konuşup; film boyunca en gereksiz yerlerde gülmesi, arada canı sıkılmış olsa ki, sohbet edip konuşmalarıyla çekinmeden rahatsızlık verebilmesi çileden çıkarıcıydı.
Bu sadece bir örneklemedir. Yani önündekinin dimdik oturması yüzünden fevkalade rahatsız ve yandan perdeye bakmak zorunda kalmak, arkandakinin koltuğa sürekli ayak dayamak sureti ile dikkatini filme verememene sebep olmaları gibi sinir bozucu olaylarını yaşayabildiğin yerler aynı zamanda sinema salonları.

Olumsuz olaylarla can sıkmak değil amacım ama benzeri olayları hepimizin az da olsa yaşamışlığı vardır. Çevremizdeki insanları rahatsız etmeden film seyretmek ve, salondaki koltuk sayısı kadar insanla iki saat ortak mekanı paylaşmak hepimiz için daha iç açıcı olabilmeli...

Dost kapısı

2011-12-19T15:36:00.000-08:00

Her geçen gün, kendime bakıp; "nasıl yani?!" bu çocuklar ve sürdüğün yaşam benim mi? diye şaşkınlıklar içine giriyorum.
İnsan hayatı yaşarken, akıp gideni, geçip geride bıraktıklarını pek fark edemiyor. Sanki o an yaşadıkları ömür boyu sürecek gibi hissediyor.Sıkıntılar da öyle, mutluluklar da öyle...
Gün itibari ile, 5 yaşını hızla dolduran bir oğlum ve 3 yaşına girmiş bir kızım ile her gün ap ayrı koşuşturmalar; çoğu zaman "yeteerr!" çığlıkları, bir çok zaman da "ya sen ne tatlı şeysin" nidalarıyla akıtıyorum zamanı...
Annem geçen gün köşesinde oğlumla ilgili bir yazı yazınca "o anı" tekrar hissedebilme fırsatım oldu. Bir fotoğraf sevdalısı olarak doğumlarımda fotoğraf çektirme imkanım olmadı; zaten zamanlama olarak istesem de pek olmazmış ama anneciğim sayesinde fotoğraftan çok daha büyük bir miras kaldı bana...
Koşulsuz fedakârlığı, kendini ikinci plana atıp, önceliği hep olan tek varlık evlat...

Bu sıralar içsel sorgulama dönemine girmiştim zaten...
Cidden yaşamı, neden vâr olduğumuzu, ne için yaşadığımızı ve yaşamak için neler yaptığımızı düşününce; çok şey anlamını yitiriyor yahut değiştiriyor gözünde insanın..
Uzun zamandır yazamayışım da bundan idi. Çok yakın gördüklerimin aslında yakın olmadığını gördüm. Öyle zannettiklerinin ise böyle olduğunu. Birikmiş nefretleri gördüm, sürekli öfkeli ve çatık kaşlıları. Her şeye cevabı olanları tanıdım. Ama bir cevabı olmayanları da...
Paranın gücünü gördüğümü sandığım sırada; aslında acizliğin tam da kendisi olduğunu tokat gibi vurdu yüzüme gördüklerim. Şaşırdıklarım oldu, beni sarsan şeyler oldu. Beklemediğine şaşırıyor insan. Beklemediğim çok şey oldu.
Farkettim ki aslında beklentisiz yaşarken mutluyuz. Ama klişe değil ha!, harbi bu..
Beklemezsen birinden bir şey, yüklemezsen ona bir davanış biçimi, bir stil, işte o zaman sen erdemli insansın.
Eğer affedebiliyorsan herkesi ama herkesi işte olmaya başlıyorsun...

"Ne olursan ol, gene gel. Burası dost kapısı" diyor ya Mevlâna; eğer öyle bir kapı olabiliyorsan ya da o yolda bir tokmak en azından işte sen o zaman oluyorsun.
İnsan olmanın, ama insan gibi insan olmanın zor olduğunu; kendini düzeltmeye çalışırken, hiç çabalamayarak insanlıktan çıkmak isteyenleri görünce anlıyorsun..
Çünkü iki taraf var her zaman. Eğer bulunduğun ya da bulunmak istediğin taraf için çabalamıyorsan, bulunmak istemediğin; ya da öyle söylediğin taraf için faydalı oluyorsun...
Yazarsam yazacak çok da işte sıkmayayım okurumu.
Selamlar...
Annemin yazısı için buyrun burdan...

kızım

2011-12-08T14:29:00.001-08:00

Merhabalar okuyucularım,

Tabi hala oralarda bir yerlerde beni okuyan birileri kaldıysa yazıyorum. Gerçi okurum ben kimse beni okumadığı zamanlarda da yazıyordum. Yani okunur muyum bilmem ama yazar olduğum kesin...

Neler yaptığıma gelince...

Bol bol çalıştım. Çok çalıştım. Yazı fotoğraflarla meşgul olarak geçirdim.

Gelelim sebeb-i yazıma ahah:))

Ne zamandır yazmayınca insan nereden başlayacağını bilemiyor.

Kızım biricik kerimem tam 2 yaşında oldu. Yarın itibari ile 3'ünden gün alacak Allah izin verirse...

Oğlum 5. yaşını hızla bitirip 6ya girme çabasında ve kızım 3 yaşına adım atıyor.

İnanın biri bana bunları söylese "ha ha ha!" tek cevap olurdu.

Canım kızım soğuk olmayan bir günde kısa sürede gözlerini açtı dünyaya. Büyümesi de aynı sessizliğinde sürerken; biz onun tuttuğunu koparan bir tatlı cadı olduğunu farketmiştik. Ağabeyi ile çekişmeleri, başta ağabeyi onu kıskanırken; şu anda onun ağabeyini daha çok kıskanması bizi hep şaşırtadurmuştur.

Oğlum zaten bizi hep şaşkınlığa uğratan ve karakterli bir çocuk olarak büyüyor. Bu çoğu zaman bize zorluk yaşatsa da; girdiği arkadaş ortamları ve okul döneminde uyumlu ve paylaşımcı olarak seyretmesi bir nebze rahatlatıyor içimizi.

Kızım ise ağabeyinin gerisinde kalmama çabası ile hep bir adım önde gitme uğraşı olduğu için onun geleceğine

dair de içimiz rahat şükür.

Her zaman sağlıklı ve iyi bir insan olarak büyü yeter kızım...

Annen olarak seninle ve ağabeyine hep gurur duydum.Baban ve ben sizi çok seviyoruz.

Ve tüm ailen de...

Annen Elif Zorcan....

yaz zamanları

2011-08-14T16:09:00.000-07:00

Yaz nasıl geçer iki çocukla...
Güzel geçer demek istiyorum. Geçiyor ama yoruluyor da insan. Önce okulun bitimi ve biraz geziden sonra, evimize geldik, Ramazan ayına 1 hafta kala.. Geldik evin bir iki işi derken, Ramazan geldi. Allah'a şükür kavuştuk; bereket ayına...
Okul dönemi bitince Akif Eren evde nasıl vakit geçirir, Rana Eslem bu duruma nasıl adapte olur bocalamasında farkettim ki, oğlum deli gibi tv seyrediyor.

2,5 yaşına gelene kadar hiç tv seyretmemiş bir çocuk olarak bu durum beni ziyadesi ile rahatsız ediyor. Bendenizin bile tv karşısında geçirdiği vakite çok acıyan biriyimdir.
Hemen kısıtlama getirildi. Belli bir saatten sonra oyun saati başlıyor ve oyun oynamaları için her şey yapılıyor. ama iki farklı gelişim zamanlarındaki çocuğu bir oyun içine nasıl dahil ederim onu bilemiyorum. İlk çocukta anne-babalar çok idealist oluyorlar. Kitap okuma saati, oyun hamuru saati, yap-boz saati, ahşap blok saati vs.. iş kolay. Gel bakalım şimdi bu düzeni sağla...
bloklardan kule yapmaya çalışırken kızım bozuyor, oğlum kızıyor oyunumu bozdu diye, kızımı başka şeye yönlendirmeye çalışırken bu sefer de oğlum onunla az ilgilendiğimi düşünüp agresifleşiyor. Pes ediyorum...
Ama ikisinin bu durumunu nasıl bertaraf ederim onu da bilmiyorum...
Akşamları iftardan sonra muhakkak dışarı çıkmaya gayret ediyorum. Sitemizin çok güzel piknik alanı var. Çocukların araba gelecek korkusu yaşamadan dolaşacağı, bisiklete bineceği, çekirge arayacakları ve bulacakları ortam var. Ama bir gün çıkamazsak, ertesi gün enerji dolu iki çocuk yere göğe sığmıyor...
Dışarı çıkarken de ikisi ayrı taraflara gidiyorlar ve bu benim için çok yorucu oluyor. Akrep burcu biri olarak sürekli kontrolün elimde olmasına gayret eden yapıya sahibim. Ama kontrol elimden kaçınca bende de bişeyler kaçıyor. Sinirlerime hakim olamıyorum.
Çocuklara laf geçirmek için bağıran bir anne olduğumda da kendimden utanıyorum. Ama erkek çocuk cidden zor iş. Kızımın rol modeli de oğlum olduğuna göre, iki de dik başlı evladım olduğuna göre vay halime!
Şu sıra biraz daha iyiyiz, ben sakin olursam evlatlarım da sakin oluyorlar gerçekten ama sükuneti korumak da epey zor.
Bana 2 yaşında kız çocuk için ve 5 yaşına yeni girmiş erkek çocuk için oyun tavsiye eder misiniz??
Önemli olan beraber bişeyler yapmaları. Küçüklere tahammül göstermeyi bilmeyi ve büyüklere saygılı olmayı öğrenmeleri gerek...
Bu haftadan itibaren revize edeceğim bir yaşam biçimim var. Gerekli esnekliğe sahip olabilmem için bir yardımcım var artık. Ev işlerine minimum zamanı ayırınca ikisine ayrı ayrı ve beraber oyun saati programını yapacağım. Ama ufak bir desteğe ihtiyacım var. Çeşitli sitelerden oyunlar araştırıyorum ve sizden de tavsiyeler bekliyorum.
Saygılar ve hayırlı ramazanlar...
Bu arada lütfen Afrika'da yaşanan insanlık dramına seyirci kalmayalım ve destek olmak adına sms ya da çeşitli yardımları esirgemeyelim...
Biz çocuklarımızın gıda gelişimini halletmiş anneler, ruhi ve bilişsel durumları için keyfi durumlara çabalarken; orada sadece "bari bir çocuğum yaşasın" düşüncesi ile hareket eden annelerin yüreğindeki acıyı hissedelim lütfen...
Bu durumla ilgili fotoğraf eklemeyeceğim. Vicdanınıza bakın, anneler evlatlarının yokluğunu, anne olmayanlar aile bireylerinden herhangi birinin yokluğunu ve buna göz yumduklarını düşünseler zaten fotoğraflar sizin zihninizde canlanacaktır.İşte bu yüzden içimizi serinletmek adına birşeyler yapmanızı dilerim...

Sen Neymişsin be Amy!

2011-07-30T13:35:00.000-07:00

Nerden başlayacağımı bilemediğim bir yazı yine...
Amy Winehouse isimli, gencecik bir star! kayıp gitti dünyadan...
Amy öldü kendini bir şekilde kurtardı, demeden edemeyeceğim yazılar okuyorum gazetelerde...
E birilerinin ölmüş bile olsa, dünyaya hitap edebilen insanların üzerinden prim yapması gerekiyor. Sakın sen de yazıyorsun demeyin. Vallahi öyle bir niyetim yok ama çatlayacağım!!!
Hayatını sürdürüyor olsaydı bu kızcağız; hala herkesin şarkılarını severek dinlediği, "oohh be ne güzel hayat!" ya da "dünya bunlara güzel be kardeşim!" kalıplı cümleleri ile sürüp gidecekti düzen. Sonra olan oldu ve özendikleri hayatın boş olduğunu görmenin verdiği; "kedi uzanamadığı ciğere murdar der" atasözü ile uzadı hikaye, ve daha da uzar...
Bir yazar Amy'e ithafen gençliğe hitap etmiş. Şarkı sözlerini yazarak, aslında feryad ettiğini anlatmış. Bir diğeri bağımlılığını ele almış. Biri babası ile geçirdiği vakitleri. Biri sadece büyükannesinden sevgi gördüğü için koluna isminin dövmesini yaptırdığını. Bir diğeri; Bir psikiyatrdan da destek almış bir yazı ile beni benden aldı.
"Türkiye'de olsa ölmezdi!!!"
Yaa kardeşim işte gel de yazma ama değil mi okur? Şimdi anladınız mı yazının başında neden kız öldü, kendini kurtardı dediğimi..
Kimbilir kendi memleketindeki yerel gazetelerde nasıl yerden tyere vurmuşlardır bu ünlü!yü...
Gelelim Türkiye faslına.. O kadar çok kelime birikti ki dimağıma suırasını şaşırdım.
Biz nasıl bir ülkeyiz acaba diye düşündüm. Çok yakında eşimin kardeşinin düğünü olması hasebi ile Anadolu'nun toplum ve bireye bakışını da yakinen gözlemleme fırsatı bulduğumdan bir kaç analiz yapacağım naçizane.
İlk olarak, biz yeni sandığa gitmiş ve seçmenin %50sinin bir partiye oy vererek idarecesini seçtiği bir toplulukmuşuz. Ee ne alaka demeden okuyunuz lütfen, siyasi bir probaganda yapmayacağım...
Sonra ne olmuş bize. O diğer %50lik kısmın kimisi a partili, kimisi b partili ya. Vay efendim nasıl şu c partisi o kadar oy alırmış. Nasıl seçilebilirlermiş. Ne salaklıkları kaldı yöneticilerin ve seçmenin. Ne kıyafet ve tavırları bırakıldı yerden yere vurulmadık. Sustum o sıra farkındayım yazmadığımın ama yazsam ağır olurdu okur. Saygısızlığın diz boyu olduğunu anlatmama yettiyse başka sebeplere geçeceğim.Çünkü şimdi konu başka.
Sanat için soyunanın! fevkalade el üstünde tutulduğu, tüm dizilerin ve yerli filmlerin ahlaki çöküntüye bir balta daha sapladığı; yeni neslin ebeveynlerinin, çocuklarını anlayamadığı ve asla söz geçiremediği bir ülkeyiz biz.
Yine de o el üstünde tuttuğumuz zâtları bir gün bize göre falsosunu gördüğümüzde yerle yeksân eden bir toplumuz bir.
Mesaj herzaman aynı velhasıl "seni oraya biz çıkarttık! Çıkarttığımız gibi indirmesini de biliriz!!!!!"

Hepimiz bir menajer, assolist, oyuncu kadar jüriyiz tv karşısında... Öyle alıştırıldık. Zerk edildi bilincimize ve bilinç altımıza.

Konuyu toplayacak olursam. Bir şarkıcıdan bahsediyoruz. Bir dehası olsa gerek ki kitlelere hitap edebilmiş, kendini dinletmiş ve ölümü ile bile prim kazandırabilmiş. Görüntü itibari ile gözlerinin kenarını eyeliner ile kuyruk yapan, yüz ifadesi son derece sade olmasına karşın, abartılı kabarmış saçı ile kendi tarzını farkettirebilecek bir yıldız. Hem de kuyruklu yıldız....
Şimdi bu kişi Türkiye'de yaşasa zaten bu kadar ün sahibi olamazdı, zirâ yurt dışındaki Türk vatandaşlar harici de tanınıp bu denli sevilen biri çıkmadı henüz.
Hadi diyelim ki Amy Türk ve dünyaca ünlendi. E zaten şimdiye kadar hem afaroz edilirdi Türklükten, hem de alkolik diye sayfa sayfa haberleri ile kahrından bu kadar bile yaşamazdı.
Zira Yunanistan'da evlenip din değiştirdiğini kazara ağzından kaçıran bir mankenimiz nasıl kıvıracağını bilemedi ve çeşitli açıklamalarla yumuşattı mevzuyu...
Hülasa, biz açıkgörüşlü ve hoşgörülü bir millettik evet! Ama değiştik, değişiyoruz. Boş kaldıkça üretmek yerine, üretileni eleştiren bir toplum yaptılar bizi bu " biri heryerden bana bakabilir" tarzı programlarla. Birşeyi beğenmeyen bir toplum olduk " yemeğe bana gelsene" formatı ile, herşeyi ben bilirim havasına girdik, "seni popçu yapimmi?"lerle...
Kimin elinin kimin cebinde olmadığı bir evde yaşayan insanları ağzı açık seyrettik "aşkından memnun"larla...
Kardeşin kardeşi nefreti ile öldürebileceğini normal karşılamaya başladık "dökülen yaprak"larla...
Namus bizim için herzaman ilk sırada iken, "çocuğum için bana kaç para vercen" lerle tartışabilir yaptık önceliklerimizi...
Komşuluk, kardeşlik, paylaşmak, özel günlerin azizliği gibi konuları unuttuk dizilerde, ve hızla devam ediyor bu dejenerasyon.
E buraya kadar okuduysan okur, haklı değil miyim ve Amy de haklı değil mi????
Bırakın da artık huzur bulsun bari....

bla bla bla

2011-07-14T12:10:00.000-07:00

Hani yazmak istersin de yazamazsın ya, yada elin gitmez klavyenin tuşlarına yada bir kağıt kalem bulup karalayamazsın bir iki kelime işte öyle karmaşık günlerdeyim. Efkâr desen yok arkadaş! Sadece biraz telaş hepsi o. Ama yazamıyorum. Birikiyorum ve boşalamayınca sinirleniyorum sadece. Asabiyim!!!

Geçecek diyor iç ses. Haha geçecekmiş bilmiyordum sanki. Yazmamanın avantajı neymiş okur? Gözlemlemek. Hem de bol bol.

Gazeteler desen yok bişey. İnternette gezmek kifayetsiz. Etrafım kalabalık. İki çocuk annesisin sen diyor biri içimden, ama sadece anne değilim değil mi? Zaten öylede davranmıyorum. Ergenken böyle hissediyordum ama geçti demek bu da geçecek. Ama taşlar yerine kolay oturmuyor…

Evlat kolay yetişmiyor.Yaa biliyorum bunları, yok mu deva bulan?? Yok mu sessizliğimi anlayan. Yaa var demeyin. Onu da biliyorum. Sırtırtımı dayadığım Rabb’im var. E o zaman? demeyin. Demeyin işte. Fotoğraf çekiyorsun, geziyorsun, kah oradasın, kah buradasın da demeyin. Onu da biliyorum.

Sütten kesemediğim bir kızım var. Onunla ilgilenmediğim de kızan bir oğlum var. Eşim var. Kocaman bir ailem var. Evet bugün optimist değilim. Pollyanna kış kış. Bugün pesimistim. Biraz melankolik. Biraz yalnızım. Offf sakın kesmeyin cümlelerimi düşüncelerinizle. Yalnızım diyorsam yalnızım! Bugün böyle.

Neşeli yazar nerede? Poff bananee…

Garsonnnnn sen neredesin. Bir çay getir. O bile yok işte…

Ardından olay.. Şifreyi sordum, söyledi. Sonra "neymiş" dedi. Tekrarladım. "ilk anlayan sizsiniz, herkes 5 kere soruyor" dedi. Güldüm.
Yalnız değilim biliyorum ama içim öyle demiyor. Dalga seslerini dinledim. Kendimi sakinleştirdim. Kelimelerimi düzenledim. Daha iyiyim. Yazdıkça açılıyorum.Parmaklarım bile klavyeye yabancılaşmış.

Büyük olmanın zorluklarını anladım geçen günlerde. Daimi fedakarlık karşılığında asla bir vazgeçiş olmadığını gödüm. Yaşlandıkça ezildiğini gördüm. Annelik zormuş okur! Çocukların beklentisini karşılayamıyorsun. Evlat!!
Eksik cümleler biliyorum. Kafam med cezirli...
bu kadar yazsam sen beni anlar mısın okur? Anla beni. Az toplamalıyım kendimi. Biraz gitrmeliyim. Biraz kalmalıyım. Geleceğim dersem inanır mısın? İnan. Yaşıyorsam gelirim. Bir gün emin ol gelirim.
Elif Zorcan...

seyir defteri...

2011-05-04T15:04:00.000-07:00

Merhaba herkese,
Geçen gün kermesimiz için birkaç şey almaya Eminönü'ne gittik arkadaşlarla. Kutsal mekan diyebilirim oraya. Çok seviyorum gitmeyi ama arabayla gitmek zulüm malesef. Sultanhamam'daki otoparka bırakabiliniyor araba ama oraya gitmesi de ayrı bir mesele. Ben genelde arabayı Fatih'te bırakıp taksi ile gitmeyi tercih ediyorum.
Bu girizgahtan sonra vardık Eminönü'ne.. Haftaiçi sabah erken olunca biraz tenha idi. Ama kumaşçıdaki işimizi halledip çıktığımızda bildiğin curcuna Eminönü idi.
O dükkan, bu kumaşçı, bu ipçi, kurdelesi, boncuğu, apliği derken hayli yoruldum bu yüzden fazla fotoğraf çekemedim. Ama kendimi yorgunluğa rağmen huzurlu hissettiğim yer gerçekten..
Şehirdışında (neredeyse) oturan biri için hasretlik işte:))

Bu arabayı çok sevdim. Bu aralar, şimşek mcqueen seyretmekten içim bir hâl oldu, ama bıkmadım. Çok şeker yaa. Bu arabayı da Mater'a benzettim. Çok sevdim

Baykuşları da çok seviyorum. Bu objenin fotoğrafını çekerken başımda bekleyen satıcı kardeşe, sadece sanatsal çekeceğim dediğimde kopan arkadaşlarım ve satıcı arasında anca bu kadar net çıktı..

Üzerine de foto 1 milyon yazmışlar... Bayıldım...

petek ayna....

Su Çiçeği

2011-04-22T17:13:00.000-07:00

Annemin en son demesine göre (ki bu yıllar evveline tekabul ediyor) ben su çiçeği dökmemişim. Şimdilerde bir geçirdin sen, bir yok yok olmadın galiba şeklindeki ikilemlerden sonra; ayyy hatırlamıyorum diye sıyrılsa da kendim konusunda hiç bu kadar bilinmeze düştüğümü hatılarmıyorum:))
Oğlumu geçen salı okul için giydirirken, göbeğinde bir kaç kızarıklık ve birinin ucunda iltihabımsı bir şey görünce "aa ne olmuş buraya!?" diye tepki verdim. Benim bilmiş oğlum ise "ben suçiçeği oldum anne!!!!" dedi.Sen nereden biliyorsun deyince, sade bir "ben bilirim" ukalalıkla karışıklık feylesofça bir anlam çıktı ortaya... Bilmiş hakikaten doktora gittik. Teşhis kondu. Ateş düşürücü (fenalık geliyor bundan), öksürük şurubu (bundan da) ve kaşıntı solüsyonu aldık geldik eve.
Su çiçeği hep, tüm vücudu saran, kaşındıran, içinden sular akan, uyutmayan falan bişey değil midir???
Toplam olarak 30-40 civarı (normali 300-500 arası imiş!!) kızarıklık. 5-10 tanesi sulu gerisi kızarıklık.. Ateş yok. Ağlama yok. Acı yok. Arada kaşıntı olunca ilacı sürüyoruz rahatlatıyor. ve toplam süre 4 gün!!!
Biri bana anlatsın nedir bu. Allah halime acıdı zaar..
Aşısı olmadığı için endişe ettim açıkçası ama demekki aşıdan önemlisi anne sütüymüş. 21 ay emzirmenin faydasını gördüğümü düşünüyorum. Fazla ilaç kullanmamamın, antibiyotik manyağı olmamamızın ve abur cuburdan azami ölçüde uzak durmamızın faydası çoktur.
Kızımda bir gelişme yok ki bence o ilk doz aşısını oldu:)) Gerisi kendiliğinden olacak. Kızım 16 aylık ve emiyor. 24'e kadar dayanacağım inşallah (artık usanç geldi de)...
Saçma cümleli bir yazı mı oldu okur? Ne zamandır blogu görmüyorum bi yabancıladım. Ama bakiim, ohh bi rahatlık geldi beee.
Hadi bana dua edin de kızım da aynı şekilde atlatsın:)))
Sevgiler...

Kızım

2011-03-07T15:38:00.000-08:00

Gerçekten zaman o kadar hızlı akıyor ki...

Cedric diye bir çizgi film vardır ya; fenomendir artık. Kayınpederim de hastasıdır ayrıca. İşte Cedric gibi oldum bende. Bla bla yaşındaysan, evliysen ve iki çocuğun varsa hayat çok zor!!! diye devam ettirerek elbette.

Sonra bakıyorum kendime. Çalışmayı bıraktıktan sonra ev hanımı moduna kendimi koyamıyorum zaten. Birşeyler üretmeden, meşgul olmadan yada kendime zaman ayırmadan yaşayamıyorum. Zaten çocuklarıma da faydalı olamıyorum o zaman.

Kızım adına yazı yazmadığımı farkettim. Yani öyle harala gürele geçiyor ki zaman; aman okuldu, hastalıktı derken istediğim gibi veremiyorum kafamı.

Kızım, oğlum 28 aylıkken dünyaya geldi. Güneşli bir kış günüydü. Aralıktı ama güzel bir gündü :) Rana Eslem dünyaya geldikten sonra, oğlumun davranışları çok değişti. Her ne kadar ben, olmaması konusunda gerekeni yapsam da; olacağı konusunu hiç düşünmesem de, demek ki olacağın önüne geçilemiyormuş...

Kızım o kadar sakin bir bebekti ki, öyle olacaksa inanın 5 tane daha doğurabilirim. O denli işte. Oğlumun, kendisine yaptıklarına rağmen sakin sakin büyüyor.

Sanmayın mazlum, ezik bir kız çocuk. Yok yok anası mı desem; halası mı desem. Tam bir cadaloz. Ağabeyine kök söktürüyor.:))

(böyle zamanlarda içten içe gülüyorum, "ee sen misin ona eziyet eden?, çek şimdi cezanı oğluşum"diye:))

Oğluma ayırdığım kadar zaman ayıramıyorum, ama ağabeyine kitap okurken oda dinliyor ve alışkanlığının oluşacağına inanıyorum.

Ve diğer aktiviteleri de biz oğlumla yaparken öğreniyor, sairini de ağabeyi öğretecek inancındayım.

Akif Eren 'in oyunlarını o oynarken öğreniyor. Mesela, vınn diye arabayı yere sürüyordu iki gün önce...

Oğlumun elindeki kiviyi almak için kendini yere attı bu akşam, H"adi kardeşin hasta ver annecim" dedim, verdi O'da. Gözlerim açık kaldı.Çok sevindim. Paylaşma duygusu oluştu ve gelişiyor...

Hele uyandıklarında birbirlerine gülümseme ve sevgi göstermelerine doyamıyorum.

Akif Eren'in komik şekilde RRRRana esslemm diyerek konuşmasına, canı isterse abicim nasılsın demesine, eriyorum; kalbim yerinden çıkıyor. İşte o zaman diğer çocuğu düşünüyorum. Sonra didişmeye başlıyorlar. Vınn kaçıyor düşünceler....

Yemek yemeyi çok sever kızım. Sofra kurulu ise, onu mutfaktan; hatta sofradan uzak tutmak mümkün olamaz. Kendi yemek istiyor artık, ama kaşığı pilava daldırıp; ağzına götürmeye çalışırken ters yüz olması gibi sebeplerden başka gıdaları önüne koymuyorum. Zira yerden çorba, yoğurt temizlemek çok sıkıcı iş!

Mesela çamaşır asmama yardım eder kızım, o verir ben asarım. bugün uyuyordu; baktım eğil doğrul, işe yarıyormuş çocuğum. Güldüm kendi kendime..

Babaları geldiğinde mücadele ediyorlar birbirleri ile. Hangisini alacak kucağına diye. Duruma göre değişiyor. Bazen ikisini, bazen önce oğlumu, bazen de önce kızımı alıyor kucağına. Dengede durum ama kız cadı!:)

Fazla konuşmuyor daha, genelde bas bir ses tonu ile "aaanneee!" diye bağırıyor. Bir çok şeye anne diyor zaten. Oğlum baba demişti önce, kızım anne dedi. Eh durum 1-1:))

Yazacak şey tahmin ettiğiniz üzre çooook. Ama şimdilik bu kadar.

İnanın yazmayı çok istiyorum ama dış faktörler yüzünden sekteye uğruyorum. Kendime dair birkaç projem daha var. Onlarda olursa o zaman planlama konusunda depar atmış olacağım. Dua edin sevgili okur. İstediğimce olsun herşey.

Selamlar...

Gelibolu'dayım...

2011-02-02T12:06:00.000-08:00

Çok mutluyum. Annemin memleketi Gelibolu'dayım. Burda kuzenimin bir arkadaşı; Burak Batır ile tanıştım. Ve yarın O'nun bir fotoğraf sergisi olduğunu öğrendim. Bayıldım tabi. Yarın gideceğim inşaallah.

Bir arkadaşı Burak ile ilgili bir yazı yazmış. Okumanızı ve destek olmanızı dilerim. En azından Çanakkale ve Gelibolu civarındakilerin...

Dedem

2011-01-31T15:23:00.000-08:00

Yazarken bile daha anlamlı geldi bu kelime.. Dedem!
Yakın zamanda; "küçükken neden dedemi severdim?" diye düşündüm. İndim çocukluğuma...
Dedem severdi beni, gezdirirdi. Bakkal dükkanı vardı. Bir sürü ıvır zıvır verirdi, gönderirdi de...
Yakışıklı adam dedem. Atatürk gibi, ama uzunu. Mavi gözlü... Hani derler ya; "filinta gibi" işte öyle benim dedem. Anneanneciğimi kızdırmaya bayılır, o kızınca gevrek gevrek güler. Biz de güleriz, ama görseniz siz de gülersiniz. Keh keh keh keh diye kahkaha atar. Gülünür...
Çok prensiplidir. Ayak, sadece tırnak kesileceği zaman ellenir ve akabinde yıkanır. Sonrasında asla ellenmez!
Hele bir görsün! o yumuşacık adam gider, derin bakışlı ve keskin sözlü adam gelir.
Dışardan geldiği anda; kıyafetlerini çıkarır, yatağın üzerine serer ama düzgünce. Ev kıyafeti ayrıdır, onları giyer.
Havlusu ayrıdır, eşininki ile karışmasın diye düğme dikilidir ve ipte asılacağı yer bile bellidir.
Yüzünü havluya silmez, çünkü kurutma makinesi ile kurutur.
Piknik yapmayı sevmez mesela dedem. "Zamanında dağda, ovada çok çobanlık yaptım, çıkın açtım. Yeter!" der. Yeter O'na..
Keyfine düşkündür, keyif çayı vardır. Bardağı göz kararı dörde böler. 3/4 'üne dem koyarsın; geri kalanın yarısına su, gerisi dudak payı olacak. Ama şaşmayacak! Uzun uzun tarif eder, sıkılmaz anlatmaktan; çünkü istediği gibi olmazsa bir daha bir daha göndermek sureti ile daha fazla yorulacağını bilir.

Çok yemek yer; ama o kadar çok yer ki, gören inanamaz o bünyenin o kadar istihkakı olduğuna. Hem de öğlen yemeği vaktinde, dışarda işi varsa; onun hakkını da kahvaltıda yapıp çıkar. O kadar yani..
İnatçıdır ama tuttuğunu koparır. Öyle ki; anneciğimi üniversiteye kaydettirmeye geldiğinde; kızına dönüp " Ben köyde doğdum büyüdüm, seni İstanbul'da okutuyorum. Senin çocuklarını yurt dışındaki en iyi okullarda okutman gerekir!" diyecek kadar ufku geniş bir adamdır.
Anneannemi sever, görünce anlarsın sevdiğini, herkes anlar. Bunca yıl sonra bile hâlâ sevdiğini anlarsın. Adı Fatma olan anneanneciğimi Fetmeee diye çağırır, ordan cırlarcasına çıkan "ne oldu bana sürekli birşey söyleyip duruyorsun" diye söylenen sesi duyunca güler kıs kıs...
Tek dedem var benim. Hani öyle dramatik anlatmayacağım. Tek işte. Çünkü babam bile tanıyamamış babasını. Vefat ettiğinde 13 yaşındaymış babam.
Ama dedem öyle renkli ki, belki o yüzden hissetmedim diğer dedemin yokluğunu. Belki de hiç bilmediğim için...
Şimdi çocuklarımın ne kadar şanslı olduğunu düşündüm. Hem benim ve eşimin aile büyüklerini; hem de kendi büyüklerini tanıyor ve seviyorlar. En çok da seviliyorlar...

Sevmek için değil, ama tanımak için uzun zaman gerekiyor insanları. Çocukluğumda bana şeker verdiği için sevdiğim adamı, şimdi her hali ile seviyor olmaktan memnunum. Umarım o da, torunlarından hoşnuttur. Nasıl bağlayacağımı bilemedim. İçimden dedemi yazmak geldi; yazdım. O kadar....
Ayrıca; dedeciğim önümüzdeki hafta küçük bir operasyon geçirecek, sizden güzel temennilerinizi bekliyorum...

Haramiiiiiiiii...........

2011-01-27T13:17:00.000-08:00

Kaç gündür yazmadım. Bu sefer bilerek. Kalbimde sevgi baloncukları, midemde kelebekler...
Bildiğin sevgi pıtırcığıyım...
Çok mutluyum çoook. Gelelim sebeb-i saadetime...
Artık ben bir Harami adayıyım. Çok mutluyum. Uzun zamandır fotoğraf sanatı ile ilgileniyordum. Bunu az-çok biliyorsunuz. Takip ettiğim sitelerin içinde dolaşıp duruyordum. Eğitim için içime en elveren yer Ali baba'nın yeri; yani Mağara oldu. Bunda sevgili Ayça'nın önemi büyük. Çünkü çok başarılı bir fotoğrafçı ve yaratıcı bir karakteri olduğunu gözlemliyorum. Özgün olması beni en çok cezbeden yönü oldu. Bir de öğrendim ki aynı gün Ayça 'nın da Atölyesi varmış.. Bak sen Allah'ın işine...
Hemen gittim durur muyum. Baştan temel fotoğrafçılık eğitimine öğleden akşama kadar da Doğum Fotoğrafçılı Atölyesi'ne girdim. Bambaşka bir kapı açıldı zihnime. Başka dünya,başka insanlar...
Bayılırım başka hayatları gözlemlemeye. Yeni yerler ve insanlar tanımaya..
Geçen cumartesi gittim Mağaraya. Dizaynına bayıldım. Benim gibi mutfağından oturma odasına; banyodan, salona veyatak odası beyaz olan bir eve sahip olarak siyah duvarlı her yerde fotoğraflar olan bir yeri bu kadar seveceğim hiç aklıma gelmezdi. Her köşesinde bir sanat, muziplik ve güzellik saklıydı. Üstelik orası aynı zamanda bir evdi...
Detayları isteyenin fotoğrafçılık kursuna gelerek kendilerinin görmesini salık verebilirim ancak. Hoş bir deneyim.
Şimdi ben ne mi oluyorum. Harami. daha minimum 4 kez daha gittikten sonra bu ünvanı hakedeceğim.
Daha en baştan alıp başka yerlere götüren bir deneyimdi kesinlikle...
İlginenenlere duyurulur. Yardım eden herkese teşekkür.
Başta sevgili eşime...

Spor Niçin gerekli?

2010-11-29T16:55:00.000-08:00

Hepimiz biliriz yani, sporun ne için gerekli olduğunu.
Biliriz yani, sağlığımız için gerekli olduğunu, zayıf ve formda kalmaya yardımcı olduğunu, sıkılaştırğını, dikleştirdiğini, uzattığını ama ben diğer boyutundan bahsedeceğim.
Relaxlaştırdığından....

Benim günüm; ekseriyetle, oğlumun beni ve kardeşini uyandırması ile saat 07:00 a.m başlar. Eğer oğlumun okul günü değilse kahvaltı evde yapılacak demektir ve pek fazla yemeğe düşkün olmadığından, akşam fazla yememiş hayli acıkmış durumdadır.Eğer ben O'na kahvaltı hazırlamakta gecikirsem, mutfağı karıştırmak sureti ile, ıvır zıvır şeyler; ya da bir meyve bulup atıştırır ve karnını doyurmuş olur. Ama bu doğru değildir.
Çünkü gelişmekte olan bir yavrunun yumurtasını, tahin helvasını, bazen reçelini, peynir ve zeytinini yemesi gerekmektedir.
Bu arada yanından 1 metre (altını çizdim sevgili okur, ciddiyim) bile uzaklaşsam, ciyaklayan bir bebeğe daha sahibim. Ağabeyinin kahvaltısını hazırlama aşamasında o da mutfak tezgahındaki yerini alır ve bu aşamaları itina ile gözlemler.(ileride bana da hazırlayacak ya, ön çalışma yani bir nevi fizibilite yapıyor kerata:))) )
Kahvaltı faslı bittiğinde en sevdiğim çiziktirilmiş karakter olan "Caillou" başlamış olur, ve kısıtlı olan çizgi film izleme saatini etkili değerlendirmek adına seyredilmesine izin verilir.
Bu arada eğer günlerden salı değilse iş başa düşmüş demektir, evde hummalı bir koşuşturma ile ev düzene sokulur ki araya minik bebeğin uykusu sıkıştırılacaktır.
Öğle yemeği ve hazırlıkları aşamasında iken, minik toddler uykusu gelmişse; yemekten sonra uyutulur yoksa boyama-kitap okuma- hamur yada başka bir aktivite ile zaman değerlendirilmesi yapılır. Bu aktivite zamanı, havaların güzel olduğu zamanlarda kesinlikle dışarıya çıkma, hoplama-zıplama, bisiklete binme, kaykaydan kayma gibi eğlencelerle doldurulur.
Akşam olma ve eşimin eve gelme saatinde akşam sofrası hazırlıkları yapılır. Yemek ilaveleri, sofra kurma gibi hizmetler görüldükten sonra akşam oyun saati başlar. Oğlumla geçirilecek, diğer her iş kenara çekilecek tam tamına 1 saatlik zaman dilimi başlar. Bu zaman çok önemlidir. Çünkü gün içindeki haylazlıklarına verilecek ceza bu oyunu eksiltmek, yada kaldırmak şeklinde can acıtmayıcı ama sıkıcı şeklinde verilecektir. Derken en gerilimli uyku saati başlar. Çünkü benim miniklerimin uyku ile hiç arası yoktur. Her yarım saatte bir uykusundan uyanan kızım ve evveliyatında aynı kötü dönemi bana yaşatmış oğlum sayesinde deliksiz gece uykularına hasret kalmış bulunmaktayım.
Kızımdan hiç bahsetmediğimi farkettim. O oğluma göre daha sakin yaradılışlı olduğundan, ve benim de annelik tecrübem katlandığından onun gelişim aşamaları daha kolay atlatılır durumdadır. Ve fakat sakin görüntüsünün altında kıskanç,inatçı huysuz bir bebek besleyen kızımında idaresi zordur ve ilgliyi sürekli üzerinde tutmak istemektedir. Zaten günün anlatılmayan taraflarında da iki kardeşi birbirinden ayırmak ve birbirlerine zarar vermelerini önlemekle geçer.
En kaba hatları ile konunun özeti budur. Ama bitmez haftanın iki günü uğrak yerlerim sabittir. Eşimin iki akşam programı vardır ve geriye fazla da zaman kalmamaktadır. Gezmeyi çok seven yapım bana her işi pratik şekilde yapıp evden kendimi atma, yada birilerini yanımıza çağırmak şeklinde sonuçlanır ve misafirsiz veya gezmesiz kalınmamış olunur.

Bu kadar detayı neden verdim?! Çünkü yukarıda okuduklarım anneliğimin parçaları idi. Yada birinin eşi olmanın gereksinimleri. Ama ben sadece YMZ'nin eşi yada iki çocuk annesi değilim. Ben tek başına bir bireyim. Ben EAZ'yim. Ve kendimi beslemek adına, yalnız geçirdiğim vakitlerde şarj // SARZ demedim dikkat! Çok sinir edici, demeyin siz de lütfen // oluyorum.

Tamam sadede geliyorum. Uzun zamandır en sevdiğim şey olan ve beni hayata bağlayan yüzme sporundan mahrum kaldığım gibi kısıtlanmış hareketten ve düzensiz hareketten(spor) kaynaklanan kendimi kötü hissediyordum. Ta ki uzun aranın ardından gittiğim spor merkezime kadar. Biraz yürüyüş bandı, bisiklet, ve cross(böyle yazılıyor sanırım bilmiyorum, ezmeyin beni) bende bir rahatlama, aman dostlar bir hafiflik, bir sakinlik, bir huzur anlatamam. Relax kelimesini yukarda özellikle kullandım. Çünkü tek tek saydığım artıların hepsini barındırıyor kelime manası.
Tam anlamı ile rreelllaaaxxxx olarak çıktım salondan. Hatalı sollama yapana kızmadım, acele etmiyordum, bakışlarım değişmişti.

Tavsiye eder miyim. Eveeeet. Herkese...

Büyük şehirde ama özellikle İstanbul'da yaşayan herkesin spor yapması şart..

İlla salona gitmeye gerek yok imkan doğrultusunda dışarda yada belediyenin ücretsiz saatlerinden yararlanılarak çok da güzel yapılabilir.

Bol sporlu günler...

Yolda Kalan Araba....

2010-11-19T02:55:00.000-08:00

Bir kadının arabası yolda kalırsa ne olur?

Birkaç gün önce arkadaşımla gittiğim bir yerden dönüyordum. Eve çok yakın olan bir yerde ışıklarda beklerken; birden araba titredi ve durdu! İnanamadım...
Çalıştırma çabalarım tamamen nafileydi. Hiç bir koşulda çalışmıyordu. Oğlumu okuldan almaya az kalmıştı ve kızım da hayli huysuzlanmıştı. Arkamda araçlar birikmişti. Hepsinin stresi ile tekrar tekrar denesemde, her seferinde sonuç hüsrandı.

Buraya kadar zaten hayli trajik bir hikaye okudunuz. Peki sonra nasıl olmuş olabilir????
a) Birileri gelip; yardımcı olup olamayacağını sorar.
b) Yardım çağırana kadar beklersiniz.
c) Hakaret yersiniz.

Şimdi bunlardan maaaaalesef üçüncüsü ile karşı karşıya kaldım. "Kadındır, ne yapsa acemidir" düşüncesi güden Türk erkeğinden, bolca küfür yedim. Gelen geçen herkes bana uzuuun korna eşliğinde küfretti. Yok yok şaka değil yazdıklarım. Tamamen gerçek...
O soğuk havada, arabada çocuğu ile sağda ışıklarda bekleme yapabilecek embesillikte olduğumu düşündü herkes; ama herkes. Bir Allah'ın kulu gelip "Bacım hayırdır, bir problem mi var?" demedi!!!
Ama bununla da bitmedi....

Birde son model arabası ile yanıma yaklaşan (biiiiiiip) adam! var...

Adam: Duracak başka yer bulamadın di mi?
Ben: Araba bozulurken yer seçemedim kusura bakma!!!!
Adam: O zaman arabanı iyi seçeceksin?!
Ben: (.....biiiiiiiiip) Demekki herkesin senin arabandan alacak ekonomik gücü yok...

Üzerine tuz biber eken bu diyologdan sonra çözüme ulaştık. Sorun bertaraf edildi ama içime çöken sinir geçmedi. Sanırım mantalitemiz değişmedikçede asla geçmeyecek...

Herkese bol anlayış diliyorum. Kendi kardeşinize, annenize olması gerektiği gibi davranın bayanlara. Sadece trafik söz konusu değil. Yolda yürürken bile eskiden erkekler, kenara çekilir yol verirlerdi. Hani bende pek yaşlı değilim. Halen 20 li yaşlardayım..(ne güzel geliyor kulağa değil mi?)
Neyse; İşin özü; SAYGI ama küçüğe, büyüğe, kadına, erkeğe, kediye, köpeğe....... herkese....

Mutlu Bayramlar

2010-11-18T06:23:00.001-08:00

Herkese mutlu huzurlu ve eski tadında bir bayram diliyorum...

Doktor randevumuz

2010-11-18T06:22:00.000-08:00

Hani yolda gördüğümüz bazı insanlar vardır. Bazen modanın dışında kalmış bir gömlek, bir kolye takmışlardır. Hadi kandırmayalım birbirimizi de onlar için "bu ne yaa!!" falan dediğimizi itiraf edelim. Yani "bunlar kaldı mı?" deriz ya, öyle birisi çıktı karşıma bugün.
Dedim ya; yolda görsem nasıl giyinmiş, falan diye düşünürdüm ama son derece donanımlı, kendini geliştirmiş, medeni, mütevazi ve uygar. Biraz dobra tavrı beni etkiledi. Düşündüğünü tabiri caizse "pat!" diye söyleyen insanları çok severim.işte o kişi oğlumla kızımın çocuk doktoru olarak karşıma çıktı....
Neden böyle başladım bilmiyorum ama bir klişe söz vardır ya; "olgun başaklar boynunu eğer" diye, pek doğru. Üniversite hayatımda da böyle insanlarla tanıştım. Ya insan devlet bursuyla İngilterede eğitim görür, Türkiye'nin en iyi üni.lerinden birinde okuduktan sonra çok iyi bir üni.de yard. doç.luk yapar da yıllar evvelki öğrencilerini bile arayıp hal hatır sorar mı?

Neyse konuya dönelim. Öyle gitmek istiyorum deyince hemen randevu alamıyorsunuz. Bir iki hafta önceden aramalısınız. Ama gittiğinizde en az 1 saat orada olmayı göze almanız gerekiyor. Taaaaa en derinlere inip, hasta eden etkenleri bertaraf etmeye yönelik bir seminer gerçekleşiyor adeta.
. Ve ismini açıklamalıyım sanırım artık...Dr. Hülya Sonugür;
Hastalıkların nedenini üç ana başlıkta topluyor doktorumuz;

Sağlıklı sinir sistemi ( yaşının psikolojik durumuna dayanacak gücü bulma yeteneği)
sağlıklı beslenme
sağlıklı uyku

Bunların düzenli olması halinde hasta olunmayacağını söylüyor. Çok da haklı... İki çocuğumla edindiğim tecrübeler de bu doğrultuda..
Mesela aşı yaptırmadığım için içim çok müsterih, sebze yemesi konusunda ısrarcı olduğum için çok mutluyum, abur cubur karşısında durduğum için de, Her hapşırdıklarında ilaca dayanmadığım için de öyle. Mesela antibiyotik kullanmama konusunda inatçı olduğum için çok memnunum. İçimden gelen sesi dinleyip; bazı şeyleri oluruna bıraktığım için de...
İki çocuk için totalde 3 saate yakın doktor yanında kalıp, ciddi bir çocuk gelişimi seminerinden geçtikten sonraki ilk akılda kalanlar bunlardı. O 3 saatlik randevuyu satırlarla nasıl özetleyebilirim bilmem, ama hiç değilse çocuk hastalıklarını minimuma indirebilmek bile annelere ooooohhhh dedirtecek bir rahatlıktır.
E bu nasıl oluyor derseniz, kolay olmadığını içtenlikle söyleyebilirim.

Bir kere benim oğlum 3 yaşını 4 ay çeçti.Bu süre zarfında zaten çoğunluğunu Hülya hanımın söylediği gibi geçirdiğimiz için oğlumda aman aman bir hastalanma yaşamadık çok şükür.. Ama bu dediğim gibi kolay olmadı. Çünkü siz yaşadıklarınızı her zaman planlayamıyorsunuz. Mesela çocuğa hediye olarak verilen bir paket cipsi engelleyemiyorsunuz, ya da benim gibi şekilden şekile giriyorsunuz görmeden yok etmek için :))

Şimdi bütün anne arkadaşlarıma, ve anne adayı arkadaşlarıma kesinlikle Hülya hanımı öneriyorum. Her anne çocuğunu aynı metodla (yani şu düzenin dışında) büyütürse hepimiz için hayat daha kolay yaşanır ve hasta olmadan atlatılır olacak...
Sağlıklı günler...

Autoshow 2010 İstanbul

2010-11-06T01:44:00.000-07:00

Bu sene ki araba fuarı ile ilgili yazmaya fırsatım olmamıştı. Bilenler bilir, araba tutkunuyumdur. Araba çeşitlerini, motor hacimlerini, kaç yapabildiklerini vs. ilgilenirim...
Spor araba da severim ama seç deseler; en kocaman araba hangisi ise onu seçerim. Ve karartma camlı tabi ki, bayan şöför olduğum anlaşılmasın diye:))))
Ama herşeyden farklı olarak bu sene ekeltrikli arabaların çokluğu dikkatimi çekti. Geleceğe dair hayallerimi yol kenarlarındaki benzin istasyonlarının azalıp, batarya şarj duraklarının çoğalacağı detayları süsledi. Böylece uzun yolculuklarda da hybrit arabalar tercih edilecek. Hem küresel gelişim için kimyasal gaz salınımını azaltmak gerekli.

Bu tip aile arabaları; çocuklu anne şöförlerin, "hah! tam da ihtiyacım olan şey" diyeceği bir detay çalışması olmuş. Türkiye pazarı araba konusunda iyi bir pazar olduğu için; yeni modelleri sergileme konusunda cömert davranan üretici firmalar; özel üretim araçların satışı konusunda da hiç zorluk yaşamıyorlar...
Vee bu benim için fevkalade güzel fuarı gezmek isterseniz
Cnr Expo Center
29 Ekim-7 Kasım tarihleri arasında segileniyor...

Çocuk projeleri Proje olmayan Çocuklar...

2010-10-23T16:43:00.000-07:00

Yakın arkadaşım Sema'nın bana çocuğunun oyun oynaması ve malum apartman çocuğu olarak sıkıntılarını yenememesinden dert yanıyordu. Bana kendi çocuklarım için neler yaptığımı soruyordu.
Bende bu hususta Sevgili Meltem ve Ayça' dan sıklıkla esinlendiğimi ve ufkumu genişlettiklerini itiraf ediyorum.
Bu konuda da kendimi revonasyona sokmam gerektiğini, planlama ve Ar-Ge çalışmalarına yenilerini eklemem gerektiğini farkettim.Şu sıralar oğlumun okula gitmesi ve iki çocuğun hastalıkları ile uğraştığım için ertelenen şeylerdendi. Birde şu mevsim dönümlerine adapte olmak benim için gerçekten çok zor.
en kısa zamanda bu konu ile ilgili bir projeyle döneceğimin de haberini vermiş olayım...
Bir de Sabiha Paktuna Keskin'in çocukların yeteneklerini keşfetmek için yazdığı kitabı linki tıklayarak ücretsiz edinebilirsiniz.

Refresh post!

2010-10-23T15:50:00.000-07:00

Uzun zamandır üzerimdeki pası kiri atamadım. Ama vakit silkinme vaktidir, yazıları düzene sokma zamanıdır... çok zamandır yazmadığım için, yazıp yazıp siliyorum. Eşimin kız kardeşinin, kardeşimizin resmi nikâh töreni yapılmıştı. Yazdan beri düzenli olarak yazamadığım için şimdiye kaldı yazmalar.

En önemli kısmı ise tebriklerimi buradan sunmamış olmam....

Zade ve Enes' e ömür boyu mutluluklar diliyorum.

Eda- Sinan ve bebekleri

2010-09-26T14:25:00.000-07:00

Türk sinemasının en önemli repliğidir ya "Çok mesudum çok" bende bu cümle ile başlamak istiyorum yazıma. Çok uzun zamandır yazamıyorum çünkü çeşitli projeler üzerinde çalışıyorum. Yaz rehaveti, ardından bayram ziyareti; kızımın hastalığı ve oğlumun okul macerası...

Sanırım bu kış için, hayatım yavaş yavaş düzene girmeye başladı.

Gelelim günün hadisesine...

Benim için şuan yazması bile yüreğimi hoplatan, ellerimi titreten bir durum...

Yıllardır ailem sayılacak kadar yakın olan Metin amcam ve Sevgi teyzemin, biricik kızları ve benim canım arkadaşım Eda; minicik bir beyefendiyi kucaladılar bugün..

E sana ne oluyor demeyin. Uzun zamandır bekledikleri özlemi kucaklarken benim o anları ölümsüzleştirmem, bunun benim için ilk olması, vs vs...

Duyguların en heyecanlandıranını yaşıyorum. Sanırım en son kızımı kucağıma aldığımda bu kadar attı yüreğim...

Eda ve Sinan en güzel anne-baba oldular. Gözlerindeki ışık hiç sönmesin.

Minik Yunus Erdem bey; uzun ve güzel bir ömür, ailenle beraber senin olsun yavrum..

Sizi çok seven kızınız, arkadaşınız ve artık en önemlisi teyzen Elif....

Pazar sabahı ev manzaraları

2010-08-28T23:32:00.000-07:00

Hepsine birden bakınca pazar mahmurluğunu üzerimizden atıp ev tamiratı ile biraz daha ilgilenmemiz gerektiği çıkarımını yaptım.....

Birileri burdan birşeyleri yoketmiş sanki...

Birinin şapkası uçmuş, çok rüzgar mı varmış..

Kuş ile kedi arkadaş olmuş mutfağıma konmuş...


Hayatım tam bu fotoğraflardaki gibi bu günlerde. Saatim gibi durmuş değil ama armut gibi ısırılmış...

Toprak berekettir.

2010-08-28T02:26:00.000-07:00

Uzunca bir aradan sonra tatil detayları...

Önce Afyon/Dinar sıla-i Rahim gezimizin bahar müjdesi ile birleşmesinden çıkan bereketin fotoğrafları...

Toprak berekettir, çünkü bire on verir. İlgilenen insanın ömrüne de bereket verir. Kayınpederimin bahçesindeki güzelliklerden birkaçı...

Çiçeklerin şahı...

Hanımeli çiçeğini otoparkın hemen yanına dikilmiş görünce ayrıca sevindim. Çünkü her arabadan indiğinde insanı büyüsüyle karşılayan bu kibar çiçeği çok severim...

Güçlü çiçek sardunya... Kar kış demez açar bu dik çiçek.

Akşam sefasının ezan sesi ile gündüz mahmurluğunu üzerinden atması...

Oğlumun ağaçtan vişne ve erik toplaması ve eve gelindiğinde o vişnelerden meyve suyunu afiyetle içmesi paha biçilemez...Üç kuşak dede-baba-oğul olarak ağaçta kalan son meyveleri sepete indirip hasılata memnun ağaçtan uzaklaşma sanırım aile bireylerini birbirine daha da bağlıyor... Umarım hiç bozulmaz.

Eyyyy Blog

2010-08-22T03:15:00.000-07:00

Ey blog!Bana fotoğraf yükleme becerisi edindir. Edindir ki ben de bu sayfayı çeşitlendireyim.
Bir tuşa bastığında dünyanın öbür ucunu önümüze getiren medeniyet! Benim sayfama da merhamet et.
Şu mübarek günlerde çekmiş olduğum fotoğrafları yayınlayabileyim ki, yazılarımı da ekleyebileyim!
Beni diğer bloggerlardan ayırma!
Beni böyle çaresiz bırakma!
Ve eyyyy bilgisayar alemi yakarışımı duy....

Trip!

2010-07-31T12:46:00.001-07:00

Tatil günlerim bitti. Şimdi yoğun bir koşuşturma dönemine giriyorum. Akif Eren bey tuvalet alışkanlığı, kreş seçimi, Nikken toplantılarını düzenleme, fotoğrafçılık kurslarına ilişkin araştırma, yeni yemekler, gelecek misafirler, alıncak hediyeler, Ramazan telaşları, oruç açmalar, iftar saati huzuru vs vs...
Diyetisyene gitmem gerektiğini düşünüyorum ama herkes acele ettiğimi düşünüyor. Ama bedenime ağırlık yapan 8 kilodan biran evvel kurtulmak istiyorum.
Twitter'ı özlemişim uzak kaldım epey, yazacak şey çook. Anlatacak detay çok. Bol bol hatira biriktirdim bu aralar. Hepsi sıra ile paylaşılacak.
En son zamanlarda Akif Eren'in kıskançlığa açılan çığırını anlatmıştım. Şuanda buna gülümsüyorum. Ne tuhaf! O sıra; ağlamalarıma sebep olan içinden çıkılamaz sandığım sorunsala şuan mütebessim bakıyorum.
Yani şu insanoğlu hakikaten tuhaf varlık.
Gerçekten çok detay birikti, herkesi okuyorum ve fakat yorum yazacak vakit bile bulamıyorum. Bizim Hatice'nin kızı ile kayısı marmelatlı kek yapması ise hafızamdan sanırım hiç silinmeyecek. Off Hatice ne zayıfsın maşaallah. Nazar değmesin. Bizde oğlumla genelde birlikte yemek yapıyoruz.
Afyon, Çanakkale, derken çok gezdim, çok fotoğraf çektim. Gelecek detaylar...
Hmm ne demiş sanal atalar ya da ben atıyorum bir yere yazıla!!! "internetsiz bir dünya düşün
lemez" hahaha...

Ve Doğum...

2010-07-01T14:17:00.000-07:00

Çok uzun zaman sonra (yine) neler yapıyorum anlatmaya başlayayım..
Öncelikle bir makine edindim artık. İnşaallah doğumlara girmeye başlayacağım. İçeride benimde kendimi rahat hissedeceğim, üzerimde baskı olmayacak kişilerle çalışmaya karar verdim.Bunlardan anlaştığım ilki arkadaşım Asiye idi.

Henüz doğuma bir aydan fazla zaman bekleniyordu kiiii, son anda çıkan bir terslik sonucu, zaten riskli olan gebeliğini uzun süren bir sezeryan ve ameliyat sonrasında bebekleri Zeynep ve Reyhan'ı tam da 7senelik bir bekleyişin ardından; bir de kuvez seramonisinden sonra kucakladılar şükür.

Gece yarısı başlayan ameliyata ben giremedim malesef. Ama sonrasında hastaneye gitmekten geri kalmadım elbette...

Ben ertesi gün hastaneye gittiğimde arkadaşım bile bebeklerinin sadece fotoğrafını görebilmişti. En kısa zamanda bebişlerin fotoğraflarını da çekeceğim.

Ve Aycı ya bu konuda bana yardımcı olduğu için, teşekkür ediyorum. Bana makine almam konusunda ve çeşitli konularda bilgi verdiği için çok çok teşekkür ediyorum...

Ve canım arkadaşıma da evlatları ile mutlu bir ömür diliyorum..

son durum

2010-06-23T14:30:00.000-07:00

Son zamanlarda yaptığım şey bol fotoğraf çekmek elbette yeni makinem ile.. ve çocuklar için neyi daha iyi yapabilirimin derdini çekmek.. Sıkıntıdayım ve geçeceğini bildiğim halde rahatlayamıyorum e tatil şart sanırım.
Ne şanslıyım ki, oturduğum yer doğa ile iç içe olduğundan hiç değilse toprak ile temasım oluyor ve gün içi piknikler sayesinde çocuklar için inanılmaz rahatlatıcı zamanlar geçiyor.
Neden yazmadım bu kadar zamandır. İçimden gelmedi. Yok aslında hep yazıyorum bir yerlere bir şeyler ama sıkıntı paylaştıkça azalmıyor; bilakis çoğalıyor bence. Böyle zamanlarda içedönük olmayı yeğliyorum.
Bunca zamanda olimpiyat yarışmacılarının birkaçı ile tanıştım, güzel bir anı oldu. Yurt dışından misafirlerimiz vardı. Japon, Malezyalı ve Çinli. Onların yemek zevkini bilemeden birşeyler yedirmek enteresandı.
Ve asıl amacım olan şey ise hamileler... Doğum fotoğrafları itina ile çekilir(hahahah) Şaka bir yana bu konuda istekli olan arkadaşlar benimle iletişime geçebilirler.
Devamı daha sonra...

desparate house mum...

2010-05-14T15:39:00.000-07:00

o nasıl başlık ben de anlamadım yani... Eski bir zamanda eski bir günlüğümü bulmştum ve başlıkları dikkatimi çekmişti her bir anı da...
"sevgili aaaa! ben sana neden sevgili diyorum ki günlük!" ya da " şişttt kağıt!" ve de " iç dökücü" gibi spontan gelişen girizgahlarla başlamışım hep...
Şimdi de öyle olunca anektod olarak belirtmek istedim.

Çok umutsuz değil-d-im aslında ama şuan biraz öyleyim... Oğlumla aramdaki iletişim için artık ne yapacağımı şaşırmış durumdayım... Aksi ve herşeye bağıran oğlumu değil eski sevecen ve gülümseyen oğlumu istiyorum...

İnsan en çok emek verdiğini seviyor. Evet çok seviyorum çocuklarımı hem de çok ve fakat aynı insan sanırım yine en çok emek verdiği ile sorunda çok yıpranıyor... 4 example me!

Uyku saatlerini düzene sokamıyorum, wc alışkanlığını yine rafa kaldırmak zorunda kaldım sanırım. Sokakta oynamak içinde günler çok mu kısa bende bilmiyorum...
Ufff yazmaktan da sıkıldım.
Eyyyy okuyucu bana birşeylerin değişeceğini telkin et.... Aslında ben biliyorum zaten amaaaa sen yine de söyle....

Ağladım ağladım ağladım ağladım.... çözüm mü?? ı ııhh... biliyorum. that is enough!

Düşüş...

2010-04-11T13:47:00.000-07:00

Kızım ilk defa düştü. Pazar günü, annemlerdeyken yastıktan kalkmaya çalışan kızım koltukta iyi konuşlandırılmadığından kafasının üzerine düştü. Çok ağladı. Zaten çok kibarcık olan kızçem uykuya dalmakta da çok zorlanınca hayli korktuk ama birşey olmadığı için çok rahatladık.

Missing...

2010-04-11T13:36:00.001-07:00

Yalnız başıma araba kullanmayı çok özledim. Kâh slow müziği son ses açmayı, kâh cıstak cıstak bir şarkı dinlemeyi özledim.

Yanlız bir yere gitmeyi ve dönüş saatini düşünmeden rahat rahat vakit geçirmeyi özledim.

Tartıda eskiden çıkan rakamı özledim.

Tek başıma alışveriş yapmayı, spora gitmeyi ve saate bakmadan uyumayı özledim.

mutlu muyum? EVVEET. :))

Danışık! LI Döğüş...

2010-04-11T12:30:00.000-07:00

geçen postta bahsettiğim üzre oğlumun cumartesi günü Psikolog ile randevusu vardı. Zaten kıskançlığı azalmış oğlumu, sadece normal derecede kalması gereken duygu daha üst boyutlarda olmasın diye götürdüğümüz psikolog hanımdan inciler...

Bu arada ilk defa gidildiğinde, iki seans aldığını önceden konuşmuştuk. 45-45 1,5 saat sürecek.

Önce 13:30 da olan randevumuz için 15dk öncesinde Parent Skills and Counseling merkezimize vardık. Bizden önceki danışan vaktinde çıkmak bilmediği! için saat 13:55 de ancak seansa başlayabildik. Ben böyle şeyleri problem eden biri değilimdir. Çünkü kasti yapıldığını düşünmem.

Neyse seansa başlamadan önce kocaman ve içi envai çeşit oyuncaklarla dolu bir oyun odasına gitti Akif Eren bizde içeri. Sorun yok ama 15 dk kadar özür dileme ve önceki danışanın çıkmaması durumunun izahı ile geçti. Biz konuya gelmeye çalışırken de her söylediğimiz kesilip, dinlemeden cevap vermeye çalıştı pedagog hanım. Neyse tam evet söyleyelim herşeyi derken(ki bu 20 dk kadar sürdü) ben içeri gidiyorum dedi ve Akif Eren'in yanına gitti. 5 dk sonra ki bu oğlumun uyku saatine denk geldi malesef ve yanıma gelip, onunla iletişim kuramadığını söyledi bizim yanına gitmemizi söyledi. Biz içeri girdik ve oyun oynadık oğlumla 5 dk kadar, sonra yine tamam dedi bizi tekrar odaya aldı.

Gelelim neticeye. Akif Eren göz teması kuramayan ve iletişim problemi olan bir çocukmuş!

Bunu özellikle ünlem ile belirttim. Çünkü yazıyı okuyan ve Akif Eren'i tanıyanların anlayacakları üzre bu o kadar komik bir tanı ki anlatamam. Çünkü oğlum gerçekten hiç bir ortama girmekten çekinmeyen, ve hangi mağazaya girersek girelim oradaki satıcılarla muhbbete koyulan ve bu yüzden benim alışverişimi uzatan bir çocuktur. Aile ortamları değil, çeşitli ve kalabalık yerlerde iletişim kurmaya, muhbbet etmeye bayılır. Çok güzel cümle kurar ve istediğini netlikle ifade eder.
Üstelik o merkezden çıktıktan 5dk sonra, tabi cumartesi İstanbul-Bebek sahili trafiği malum.Biz dur kalk yaparken camı açık olan oğlum, önünden geçtiğimiz cafelerden birinin Vale'leri ile muhabbete koyulmuştu bile... Hem de gözlerinin içine bakarak!!!

O zaman sorun ne, neden gittin demeyin. uykuları düzensizleşmişti ve çok bağırmaya başlamıştı ve kardeşde üzerine gelmiş oldu. Hani iyi olur dedik...

Uykusun geldiğini anlayamayacak kadar eksik bir danışıkla karşı karşıyaydık. Üstelik ilk defa girdiği o odada yüzlerce çeşit oyuncak varken göz teması kurmasını beklemekde ne derece doğru? falan falan falan...

Haa birde Filial terapi eğitimi alan Danışık bu süre içinde, bizim anlamadığımızı düşünerek 20 dk kadar tekrar tekrar söylemek sureti ile reklam yaptı. Evet bu terapi gelişimi iyileştirebilir, ve Akif Eren de şu anda bir sorun olabilir. Ama henüz 2,5 yaşında bir bebeğin kaldıramayacağı kadar büyük bir yük taşıyor şuan, kardeş!

Oğlumuzu hemmmen bir kreşe göndermeli ve Filial terapiyi almalı ve arada danışmanlığa devam etmeliymişiz.Ama sağolsun, terapiyi alırsak araya kaynatırmış sevgili Danışık.

Eve geldikten sonra biraz soğuyabildi içimdeki kızgınlık. Bize çok görev düştüğünü farkettik. Eşimle kendimize çeki düzen vermeye karar verdik. Daha sakin ve sabırlı olmayı, onu sükunetle beklemeyi kararlaştırdık.

Sözün Özü: Çocuk ailenin aynasıdır! Biz birbirini çok seven bir aileyiz. Eminiz oğlumuz da, bizim onu sevdiğimizi anlayacak ve kardeşine olan sevgimizi de hoşgörü ile karşılayacaktır. Ve biz böyle düşünmeye başladığımız andan itibaren gerçekten oğlum sakinleşti bile.
Özün Özü: Evet danışmanlık almak iyi birşeydir. Bundan çekinmeyin AMAAA lütfen maddi kaygıları olmayan ve sonuçtan memnun kalınmış; yani denenmiş birine gidin...

AN-NE..

2010-04-09T15:10:00.000-07:00

Sevgili Burçin bana telefonda, "sesine annelik çökmüş" dedi...
Önceden çok heyecanlı gelen sesim şimdi çok olgun ve oturaklı geliyormuş. Heyecanımı yitirdiğimden değil de, iki çocuğu aynı anda idare etme ve bu arada da boş durmayayım; hem gezeyim, hem iş yapayım hem hobiler, hem sanat derken sanırım olgunlaşıyor ses bile...

Kızım 4.aya girdi, oğlumda 31 aylık...
Biz yarın psikoloğa daha doğrusu pedagoga gidiyoruz. Eskiden psikolog mu vardı demeyin. Şimdiki çocuklarla eski insanlar arasında çok fark var. Ve keşke hamileyken gitseymişim. Herkese tavsiye olunur...

İyi ki anne oldum ve günümüzde erken sayılabilecek bir yaşta anne olduğum için çok mutluyum. Evlat sevgisi paha biçilemez....

Soya Filizli Maş Fasulyesi Salatası

2010-03-27T01:59:00.000-07:00

Salata için gerekli malzemeler:

1 su bardağı maş fasulyesi
Bir küçük bağ taze soğan
Yarım demet maydanoz
1/4 kadar mor lahana (önceden limonla ovulmuş)
1 küçük kutu mısır konservesi
6-7 kornişon turşu (küçük doğranmış)
1/2 kutu soya filizi
Tuz , limon ve zeytinyağı

Önce maş fasulyesi güzelce haşlanır. Haşlama sonlanmaya yakın içine tuz ilave edilir. Soğuyunca süzülür ve ayrı bir kaba alınır. Doğranmış maydanoz ve taze soğan ve diğer malzemeler ile karıştırılıp sosu eklendikten sonra servis edilir.

Afiyet olsun...

Dip not: mor lahanam bitmişti bu foto.yu değiştirdim her halükârda güzel oluyor. Biraz zevke kalmış sanırım. İstediğinizi ilave edebilirsiniz...

Başlıksız

2010-03-15T01:51:00.001-07:00

Cuma gününün yorgunluğunu bir kenara bırakmak için cumartesi gecesi eşimle çocuklarsız bir kaçamak yaptık.

"Eyvah eyvah" gerçekten çok hoş bir filmdi. Küfür olmadan ve belaltı espriler yüzünden sinemadan çıkınca kimsenin suratına bakamayacak duruma gelmeden ve adeta memleketime (Çanakkale) gitmiş gibi hissedince sahiden rahatladım.

Pazar günü brunch'a gelecek arkadaşlarımız için hazırlığımı çıkmadan yapmıştım.Güzel geçen bir gün oldu. Akif Eren ile Gülcihan'ın oğlu oynadılar, yoluştular. Sonunda güle güle Salihçiğim şeklinde bir vedalaşma ile ayrıldılar...

Ve bugün akşamda eşimin arkadaşları gelecek. Hazırlık yapmam gerekiyor ama boğaz ağrısı çektiğim için pek halim de yok.

Bende post yayınlayayım dedim.

Salata'nın tarifini özür dileyerek daha sonraki post'a erteliyorum.

Buraya kadar okuduğun için seni de tebrik ve teşekkür...

Misafirlerin ardından

2010-03-12T13:58:00.000-08:00

Arkadaşlarla geçen güzel bir günün ardından, sanırım yediklerimizin lezzetinin eşdeğerinde bir tad kalıyor dimağımızda.
Hayrunnisa, Sevim, İlknur, Leyla ve Emine ile geçen keyifli sohbetin yanında eşlik eden tarifler..

Patatesli börek

Patatesli havuçlu yoğurtlu salata

Tahin ve cevizli sarma

Soya filizli maş fasulyesi salatası

Annemin elmalı pastası

İncirli cevizli kekli, iki muhallebili pasta

Tatlının tarifi bir sonraki postta. Ve biriken tabiki çok şey var...

Oğluşum biraz hasta ve sanırım kızımın alt damağındaki sertlik diş...

Ben var ya ben , yahu sevgili okur ben ne zaman iki çocuk annesi oldum yahu?!!

my baby is 3 mounts. and my toddler is 30 mounts..

2010-03-01T14:58:00.000-08:00

Çok çok uzun zaman ardından sallanan salıncağın ninnisi eşliğinde iki uyuyan çocuk sessizliğinde yazıyorum. Kahvem olmak üzere ve kafam çok rahat şuan. Bir çok zaman olamadığı kadar hem de.

Rana Eslem hanım şuan 3 aylık; tepkilerimiz oluştu. Gülüyor hatta canı azıcık acıdığında hemen dudak büküp ağlıyor. Ağabeyinin gözünün içine bakıyor. O ne yaparsa takip ediyor. Herhalde yaramazlıklarını kendine örnek alacak...
Umumi merak konusuna geliyorum. Evet oğlum şuanda acayip kıskanıyor kardeşini. Aslında çok uysal ve genel anlamda kimseye zarar vermeyen ve hatta öpsün; öpülsün bayılan oğlum, kardeşini öpüyormuş gibi yaparak yanaklarına basınç uyguluyor. Bir yandan da öpüyor hani. Agucuk yaparken çenesine ve yanağına bastırıyor. Onu tam kucağıma aldığımda anne su içecektim diyor ve yerimden kalkamazsam sertleşiyor.

Eline geçeni yere vurmaya başladı. Sürekli ağlamaya bahane arıyor ve canhıraş seslerle bağırıyor. Ve fakat kardeşini birbaşkasının sevmesine de tahammülü yok.
Kardeşlik duygusuna alışmak hayli zaman alacak belli. Bugün bir doktor demiş ki Tv'de İlk altı ay kıskançlığın tavan yaptığı zamanmış. Ondan sonra bu duyguyu asimüle ederiz inşaallah.

Evet onun dışında neler yaptım. Yeni doğum yapmış gibi değilim bir kere. İkinciler daha kolay oluyormuş. Yavrum daha sakin. Ve kız çocukları ile erkek çocukları da çok farklıymış. İkinciyi doğurmaktan korkanlara duyurulur. Sakın korkmayın. Anneliğin oturduğu bir bebek daha kolay büyüyor.
Ehe ehe.. Ben kendi yaptıklarımdan bahsedecekken, şimdi gene olabilitelerden bahseder oldum.

Neyse boş durmadım elbet. Çok uzun zamandır hayalimde olan birşeye bir adım daha yaklaştım. Bu konuda pek ipucu veremeyeceğim zira hadsizlik etmek istemem. Ama şöyle bir şeyi netlikle ifade edebilirim ki sevgili aycı 'dan inanılmaz yardım aldım. Allah herkesin karşısına böyle sevecen ve samimi birini çıkarmaz.
Haa birde Nikken danışmanı oldum. O ne derseniz üzerine tıklayıp bilgi sahibi olabilirsiniz. Çeşitli radyasyon verici maddeler içinde cirit atıyorken ve günümüzde ilaçsız tedavinin mümkün olmadığının kanıksandığı bir dünyada yaşıyorken tam bana hitap eden bir iş oldu.
Ve Sevgili Ayça sayesinde music together ile tanıştım. Yapıncak hanımın maillere verdiği içtenlik son derece açık. Mart ayının son haftasında açılacak olan programa iki bebeğimle birlikte katılmayı planlıyoruz.
Geziyoruz, tozuytoruz çocuklarımla. Beni iki değil on iki çocuğun bile eve kapatamayacağına inanmayan kalmadı çevremde. Ne yapayım sevgili okur!
Sen oradan okuduğun kısmında benim öyle hiçbirşey yapmadan durabilen biri olduğumu düşünebilir misin?
(Ay böyle yazınca sadece birine yazıyormuşum hissi büründü ve sevdim. Special one yani....)

Kalan detayları atlamadan yazacağım söz. Çok oldu biliyorum ama reader dan herkesi takip etmeye çalıştım. İnternetsiz bir dünya düşünülemez ....
Sevgiler...

Kitap

2010-01-10T14:24:00.000-08:00

Bu aralar malumunuz biraz karışık günler içerisindeyim. Sebebi yeni doğum yapmış olmam ve buna alışabilmem değil. Ama oğlumun bu duruma adaptasyonu ve kendi işlerimi ve ev işlerini bu duruma uyarlama sürecimin oturmamış olmasından kaynaklanıyor.
Bende dışarı çıkamama halime evden alışveriş hali eklenince, hem de Akif Eren beyin etkinliklerine yeni soluk kazandırabilme çabama bir-iki kitapla cevap bulmaya çalıştım.
Efenim şöyle ki, birincisi Fiona Watt'ın kırt kırt kağıt isimli kitabı. 3 yaşından biraz büyük çocuklar için olacağını düşünüyorum. Daha ince çalışmalar için uygun. Akif Eren için biraz daha erken etkinlikler ama hepsi süper. O zamanın gelmesini sabırsızlıkla bekleyeceğiz...
İkincisi her anne baba adayının, annenin ve babanın evinde kesinlikle bulunması gerektiğini düşündüğüm, tıkandığınız ve sabrınızı zorladığınız noktada devreye girecek bir kitap. Ve kitap ismi, oğlumun bana en çok yönelttiği soru; "Benimle oynar mısın Anne?!" Ali Çankırılı'ya teşekkürü borç bilerek tavsiyelere sunulur..
Üçüncüsü Gülse Birsel' den Velev ki Ciddiyim. Köşe yazılarının hepsini okuyamayanlar için, ya da okusa da şöyle bir çırpıda bitsin hem de kafam boşalsın-eğleneyim diye düşünenler için ideal.
Ve başlasam da henüz okuyamadığım için yorum yapmakta zorlandığım ama güzelliğine emin olduğum Ayşenur Yazıcı'nın "Sensin Mağara Adamı" isimli kitabı. Kadın erkek ilişkilerinin konu alındığı Ademler ve Havvalar isimli programdan çıkardığı derslerden derlenmiş bir kitap. Eee konu kadın erkek ilişkisi olursa ve Ayşenur Yazıcı gibi güçlü bir zekanın kaleminden çıkmış olursa sonuç güzel olur eminim. Arada karikatürlerle süslenmiş ama kitap yanımda değil şuan karikatüristi yazamayacağım. Ben bu kitabı D&R dan aldım yılın son gününde ve sadece 4 lira! Şimdi ne kadardır bilemem ama tavsiye ederim hani.
Ne demişler "Eğitim Şart!" :)

Sıradada Mazhar Alanson'un Mazhar olmak isimli kitabı var ki, kitapçıya gittiğimde bulamamıştım. Elimdekiler biter bitmez alacağım ilk kitap. Eğer ona da başlarsam bitirme sürecim uzuyor. Olmamalı. Ay bitti.

wish list!

2010-01-01T12:54:00.000-08:00

Yapılacak çok şey olduğunu farkedip, bunları görmeden sürekli düşünmek zihin yorucudur malumunuz. Ben yazarak aklımdakini kolaylayangillerdenim.
Mesela seyahat öncesi hazırlanacakların listesini çıkarmak, markete gitmeden evdeki ihtiyaçları buzdolabı üzerindeki magnetli not defterine yazmak, alışverişe çıkmadan ne renk ve nasıl birşeyler istediğim konusunda tespitte bulunmak. (fazlasını almayayım diye!!, yani tahmin edersiniz ki hiç alışveriş sevmem. Aaa burnuma birşeyler oluyor.)
Neyse konuma dönmem icap ederse ki ediyor,
Ben bu sene daha doğrusu hamileliğim sebebi ile ertelediğim şeyleri yapmaya başlamam gerektiğinin farkındayım.
Mesela iş dolayısı ile ve oğluşumun genel ihtiyaçları çerçevesinde kitap okuma işlevim neredeyse sıfıra inmişti ki; şuan "anne eli değmiş gibi" olan ben bu fırsatı iyi değerlendirmeye çalışıyorum.
İndigo' lar hakkında gerekli bilgiye sahip olmak için araştırmalar yapılacak ve oğlumun davranışları anlamlı hale getirilecek.
Fotoğrafçılık konusunda araştırmalar yapılacak ve en istediğim şeylerden biri olan prfesyonel fotoğraf makinesi ihtiyacı giderilecek... Hani şu afilli olanlarından.
Tv izlemeler sınırlandırılacak ve çocukların kitap okuma saatleri ayarlanacak.
Daha çok yazı yazılacak, geleceğe yatırım yapılacak
Beslenme düzenlenecek ve süt artırıcı ama kilo yapmayıcı yiyeceklere ağırlık verilecek.Yaza eski hale gelinmiş olacak!
Eşimin kilo kontrolü ele alınacak.
Uff ben zaten yapmak istediğim şeyleri yapıyormuşum bunu farkettim.Sadece çok konuşmadan için için istemeyi severim ben. Sanırım "secret" felsefesi doğrultusu ama inancımızın dediği ölçüye bakarsak, dua ediyormuşum isteklerime.
Oluyor da çok şükür.

Hmm umarım daha kaleme alamadığım ama gönlümde yer alan isteklerim ve okuyucularımın istekleri de gerçekleşir. Ama gerçekleşmezse de, n'apalım.Başka şeyler geçiririz gönlümüzden.
E Allah gönlünüze göre versin ne diyeyim...
(Amin)

Ağabeylikten kaçış!

2009-12-19T10:55:00.000-08:00

Kardeşini seviyor bunu görebiliyoruz.Kucağına almak istiyor, öpüyor, sevmeye çalışıyor. Ama bizim ilgi göstermemize de tahammül edemiyebiliyor.
Kolay gelsin bize.

A.E: Babacımm benimle oynar mısın?
Baba: oynarım oğlum.
A.E: Hadi dooğru odama o zaman.

A.E: Babacım ne yiyorsun? Mandalina mı yiyorsun?
Baba: Evet oğlum, mandalina yiyorum.
A.E: Geçmiş olsun babacım.

Anne: Oğlum lütfen yanıma gelir misin?
A.E: Dur bidakka annecim, önce önce önceee şimdi oyun oynuyorum annecim gelemem...
Anne:!!

A.E: Anne sen burdan bi yere ayrılma!
Anne: peki oğlum.
A.E: Ben şimdi anneannemle sulu boya yapıcam, çok meşkulüm..
Sakın rahatsız etme..

Çok yakında bu konuşmaların biri tarafından daha yapılacağını bilmek çok hoş duygu.

Oldum mu? Galiba...

2009-12-19T10:29:00.000-08:00

Ne tuhaftır anlatacak şey çok ama başlangıç yok.
Bir kız bir erkek çocuk annesi oldum. Daha pratik oldum. Annemi daha da iyi anladım, hak verdim. Yattım dinlendim. İki kardeşi eşit sevmeye gayret ettim. Yeni notbooka alışmaya çalıştım. Badire atlattım, içim sıkıldı sonra geçti.
Hayat güzeldi, güzel, güzel olacak.
Kızımın kokusunu içime çektim, çektim. Bunu çok özlemişim.
Çaresizliğini seyrettim.Çabalamasından güç aldım.

Oğlumun kendini garip hissetmesini anlamaya çalıştım. Hak verdim.
Aynaya baktım, tuhaf göründüğümü farkettim. Üzüldüm, sonra geçeceğini hatırladım sevindim.
Geceleri çok uyandım.Hemen uykuya daldım. Evde dingin bir hava. Sanki sinirlerimi aldırdım.
Allah'ım annemin yanımda olması ne güzel nimet.

İçimde süt oluyor olması ne şaşırtıcı. Bununla bir çocuğun doyması ne şahane.
Artık "çocuklar nasıl?" diye sorulması enteresan...

Anlatabildim mi? Mutluyum. Hisliyim. Anladım sanırım anneliği sindiriyorum. Belki de daha çok anlayacağım. Umarım anlarım. Herkes anlasın dilerim.

Yeni Hayat

2009-12-10T12:58:00.000-08:00

Artık bambaşka bir hayata başladık. Hadi hayırlısı...

Akif Eren bey ile prensesimiz arasında köprü kurmaya çalışmak, iki çocuk annesi olmak, nüfusumuzun kalabalıklaşması ve evdeki bu enteresan hava...

Çok şey var yazılacak; hissedilen ve fakat çok yorgunum. Daha 24 saat olmadı misafirimiz geleli...
Ayrıntılar daha sonra...

İyi dilekleriniz için teşekkürler şimdiden...

Son Günler

2009-12-02T07:15:00.000-08:00

Merhabalar herkese, yazacak şeyler yine birikti...
Öncelikle belirteyim hepinizi Reader'dan okuyorum, takip ediyorum. Ama malesef yorum yazacak vaktim olmuyor. Zira netbook ile yazı yazmak; karnım yüzünden çok ulaşılmaz bir halde şu sıralar.

Başlayayım anlatmaya neler yaptım. 8 Kasım yaşgünümdü. Bir yaş daha attım vee yaklaşık beş senedir olduğu gibi hala 23'üm :)) Canım kocacığım bana ne zamandır istediğim saati almış.. Tekrar teşekkürler..
Yeni evime artık tamamen yerleştim ama malesef hala temizlik konusunda bana yardımcı olacak bir bayan bulamadım. Arayan bulur inşaallah bulacağım kısa zamanda. Yeni perdelerim ve değiştirdiğim köşe koltuğumla evim güzel oldu vesselam.

Akif Eren evde olmaya biraz alıştı çok şükür, çünkü hergün evden çıkmaya ve kalabalığa alıştığından; sıkıntıdan bana sarıyordu yavrum şimdi daha sakin. Sadece ben artık ilerleyen gebeliğim yüzünden yerimden bile kalkarken zorlandığım için Caillue, Arthur, Tarçın gibi çizgi filmlere alıştık malesef:((

Malesef diyorum çünkü tv karşısında natepki insanlardan olmaması için çok çaba sarfettim şimdiye kadar bundan sonra uğraşlarım boşa gitsin istemiyorum.

Son olarak da; bugünde dair bir anektotla çocuklarımızı nasıl saplantılı ve basma kalıplı yetiştirdiğimize dair örnek vermek istiyorum.
Doktor randevumuza gittiğimizde(benim için) bu sefer oğluşum da bizimle geldi. İçeride de kendi yaşlarında bir erkek çocuğu daha vardı. Çok sevindik beraber vakit geçirirler diye. Çocuk son derece sevimliydi de. Ama sonra birşeyler onları ayırmaya başladı. İçeriye sadece galoşla girilen ve temiz olduğu her halinden belli olan muayenehanede Akif Eren halıya yattı ve ayaklarını sallamaya başladı. E tabi diğer delikanlı da öyle yapmak isteyince hemen babası ve annesi tarafından "yatmaa!" diye uyarılmakla kalmadı yerden koparılıp alındı.

Tabi ben burda pis anne konumunda kaldım. Hani çocuk kendini yerlere atyor ama ben pasaklı hiç bakmıyorum bile... Bunu da önemsemedim çünkü zaten hiçkimsenin orada yatmadığını farkedecek ve biz büyükler gibi davranıp kalkacaktı yerden. Ayrıca yerde olsa bile bağışıklık sistemi için gerekli olan bakterilerle donanacak ve sağlamlaşacak.

Sonra Akif Eren sebil makinesinden su içmek istedi.Yanda duran bardaklardan aldı, doldurdu ve oturup içti. Diğer çocuk da yapmak istedi ama fısıltıyla konuşan anne ve babası tarafından engellendi döker! diye.

Sonra beraber koşmak istediler ve yine fısıltı ile iknaya çalışan ebeveynler tarafından kucaklanarak oradan uzaklaştırıldılar. Bu arada muayenehanede o esnada bizden başka kimse yok. Hani çok hastalar olur,rahatsız edilme düşüncesi güderler falan, bir nebze anlayışla karşılarım.
Sözün özü; biri bana açıklasın benim kendine güvenen ve istediğini yaparken başkalarına da saygı göstermeyi bilen birey yetiştirme çabam mı geçerli, yoksa "aa bizim oğlan gittiğimiz yerde yanımızdan kalkmıyor. Çok akıllı, çok uslu" mantalitesi mi?

Bence rahat olun ebeveynler yoksa tek tip insanlar dünyayı istila edecekler ve çok sıkıcı bir evrende yaşıyor olacağız....

ortaya karışık

2009-11-15T13:10:00.000-08:00

Taşınma işlerini hallettik, bebeğe dair neredeyse herşey bitti derkeeeeen,
Aniden bastıran bir öksürük krizi ile erken doğum yapacağım sandım. Ihlamurlar, greyfurt suları, pekmezler, bal şerbetleri sayesinde ben iyileştim şükür ama bu sefer de canım oğluşum hafif öksürmeye başladı. Ona normal zamanda içine pekmez koyarak; bak anneciğim çay diyerek içirdiğim ıhlamuru bile içmedi. Ve malesef ateş mevcut.
Bende Ayça'nın da geçende belirttiği yazısını tekrar okuyarak ve annemin biz hastalanınca bize uyguladığı yöntemlerle ateşi düşürmeye çalışıyorum. Allah'tan ne şart altında olursa olsun banyo yapmak en büyük zevki ve terapisi olduğu için hemen küvet doldu. İçine sirke döküldü. Başta titreyerek de olsa oyuncaklarla oynarken hem ateşi düştü, hemde keyfi yerine geldi. Hâlâ tam iyileşmiş değiliz. Dualarınızı bekleriz....
Size güzel şeyler yazacağım ama fırsat olmadı inanın.

Taşınma

2009-10-18T01:06:00.000-07:00

Bir kaç gün buralarda olamayacağım malesef. Taşınma dolayısıyla kapalıyız...

Evime telefon doğalgazı üzerimize almak, servis gelmesi yerleşme telaşı ve Akif Eren beyin bitmek tükenmek bilmeyen enerjisi ile uğraşmaktan şimdilik pek vaktim olmayacak. ama döndüğümde Pamukkale gezim ve bir çok enstantene ile aranızda olacağım.

Dip not: Hâlâ doğurmadım ama taşımacıların bile acınası bakışlarına şahit oldum açıkçası.

Annem sağ olsun, elim ayağım oldu. Ha bir de eşim sağ olsun. En önemli destekçim...

Umuyorum doğurmadan yerleşeceğim ve minik misafirimiz için planlarımı rahatlıkla gerçekleştirebileceğim...

Haa unutmadan bana dua edin de yeni apartmanımda iyi geçinebileceğim komşularım olsun. Güzel dostluklar kurabileyim. Çünkü merkezden bir nebze daha uzaklaştım. Ekmek yapma makinem daha çok işlev kazanacak. Arabam olmazsa ben bir hiçim diyim ben o kadar yani.

Çocuk ve beslenme

2009-10-08T03:00:00.000-07:00

Ne zamandır bahsetmiyorum Akif Eren'in beslenmesinden. Ama Sevgili Ayça uzunca yazmış.O'ndan destek aldım bende.
Akif Eren de 2 yaşına kadar neredeyse hiç ek gıda almadı. Mama ağzından girmedi(çok mutluyum)
Bu konuda da söyleyeceğim birşey şudur ki; Bir arkadaşım mama üreten bir büyük firmada satış temsilcisi olarak çalışıyor. Doktorların o mamayı tavsiye etmesi için kendilerine alınan hediyelerden!!!! bahsetti. Evlerine klima, arabalarının eskiyen lastiklerinin değişmesi, kimine deterjan, parfüm, laptop, kamera, cep telefonu vs...
Bu şartlar altında çocuğumun sağlığı için tavsiye edildiği iddia edilen mamanın asla sağlıklı olmayacağına inancım tam ve gönlüm rahat.
Gelelim doktor ve aşılara.
Aşıların çok ağır metaller içerdiği ve çocukların bağışıklık sistemini alt üst ettiğini şuan reddedecek doktor yok. Demek ki çok zararlı. Peki neden hâlâ aşı!
Olmasa ne olur?
Bizim rehabilitasyon merkezimizde (özürlü eğitim merkezi) çeşitli yıllarda yapılmış aşılardan kaynaklanan ve bu kesinleşmiş öğrencilerimizi görünce kararımın sonuna kadar arkasında duruyorum.
Ama çevresel şartları esgeçmemek gerekiyor. Neden aşı yapmadığım konusunda baskı yapan aile fertleri ve çevredeki insanlar yer yer aklımı karıştırıp, bu fikri gözden geçirmeme neden olsalar da. Çok çok çok rahatım.
Şuan çok az hastalanan ya da çabucak iyileşen bir çocuğum var.

Ek gıdalara gelince, süt konusunda da bu kadar kesin kurallı değildim. Zira bende acayip severim sütü. Ama mayanın faydaları tartışılmaz.Mayalanmış süt, mayalanmış yoğurt (kefir), her zaman çok daha iyi netice verecektir.
Ama benim eksiğim süt! İyi süt bulmak zor. Onu da gelecek dönemde bulacağım inşaallah.
Doktor konusunda da, aynı Ayça gibi, aşı şart mı diye sorduğum cici doktorumuzdan; "ne demek şart mı, aşı olmazsa olur mu, bunun aksini kim iddia ediyorsa çok yanılıyor" şeklinde şekilci bir katiyetle cevap alınca, o doktor ile olan ilişiğimi anında kestim.
Malesef toplumda çok ilaç veren doktor iyi, ilaç kullanmadan hastalık iyileşir mi?! gibi kırılamayacak önyargılar mevcut.

Hatta çocuğun canı isterse kola bile seve seve verilebilir, salam sosis yenilebilir, kutu danoneler ile beslenen çocuk sağlıklı olur, ya da bir kere alsa yese ne olur! gibi iyilikler var. Keşke böyle düşünen insanlar bilebilseler, göz göre göre evlatlarına kanserojen madde enjekte ettiklerini.
Bile bile obeziteye, şeker hastalığına, erken kolestrole, kalp yağlanmasına hülasa erken ve acı içinde ölümüne sebep olduklarına inansalar keşke ve dehşete kapılsalar.

Şuan araba ile yaptığım uzun yolculuklardan ve arabada çocuğu oyalamam gerektiğinden biraz abur cubur veriyorum ama asla cips falan değil. Çubuk kraker gibi daha az katkılı şeyler. Onları da inşaallah sıfıra indireceğim.

Akif Eren 26 aylık

2009-09-26T12:36:00.000-07:00

Sevgili arkadaşım Meltem,(arkadaşım demekten kendimi geri almıyorum, zira sürekli takipteyim)'den format kopyalıyorum. Umarım kendisi bunda bir beis görmeyecektir.

Oğlum, canım yavrum, bugün tam 26.ay dönümündeydi.

Artık tamamen konuşabilen ve her istediğini rahatlıkla yap-tır-an bir birey haline geldi.Sadece bir yere gittiğimizde bütün marifetlerini gösterme isteğinden kaynaklanan bir delirme hali çöküyor kendisine ama o bile yakışıyor haspaya...

Ne kadar geliştin, hangisini anlatabilirim. Gece uyumadan önce

-- Anne bana bişi anlat.

demelerinden, uyanır uyanmaz;

--Acıktım / -- Muz yicem/ --Yoğurt

diyerek beni hayretlere sokmalarından;

Oyun hamuruyla oynamayı çok sevdiğinden, hemen eline alıp

--Anne sen araba yap, ben yılan diyerek kopardığın hamuru masada yuvarlamaya başlamandan.

Kendi adını Afif Eyen gibi yuvarlayarak söylemenden, şaşırtıcı cümleler kurmandan ve kendini herkese sevdirebilmenden bahsetmek istiyorum ama nasıl bilmiyorum.

O denli kendine güvenen bir çocuksun ki, terrible two dönemi de üstüne gelince beni çok zorluyorsun.

Bazen nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum. Kızılacak bişi yapınca,

--Anne, kıjjmaaaa.. diyerek bana öpücükler yağdırmana;

Eğer birşey yaptırmak istiyorsan,

Anneciiiim, babacııım şeklinde yağ çekmelerine

hayranım diyebiliyorum sadece.

Gelecek olan kardeşin ise bugün itibari ile 30 haftalık. Büyüyen karnım ve malesef süregelen kas ağrılarım yüzünden seninle gönlümün istediği gibi koşup oynayamıyorum. Ama gelen kardeşinin çok kısa bir zaman sonra açığı kapatacağını ve sizin süper oyun arkadaşları olacağınıza inancım tam.

Bana gelen "kıskanıyor mu?, kıskançlık olacak mı?" sorularına; her zaman ki ezberbozanlıkla cevap veriyorum.

--Alışacak, buna mecbur!

Ama işin aslı içimde şudur ki;

Benim ve kardeşim arasında 13 ay var, annemin anlattığı kadarıyla bir müddet zorluk yaşamış lakin, biz çok güzel oyun oynayan ve sonrasında müthiş kavga edebilen ama birbirini asla kıskanmayan iki kardeş olarak büyüdük.

Tabiki tekelini kaybetmenin verdiği bir sarsıntı olacak ama eğer bizde davranış yanlışlıkları görmezse (ki olacağına hiç inancım yok), bana fevkalade yardımcı olacağına bile inanıyorum.

Kardeşlik kadar güzel bir paylaşım olamaz...

Banyo yapmaya bayılıyorsun.Yürüdüğün vakî değil, sürekli koşuyorsun. Scooter'ı kullanmaya bayılıyorsun ama bisiklet konusunda biraz tembel çıktın, tekerlekleri çevirmek yerine ayaklarınla itiyorsun. Akülü motorununda bunda katkısı büyük.

Hemen her gördüğün otobüse

--Anne, bak komacan obotüüüüüss! diyerek ve sevinerek bakmana hayran oluyorum.

Küçücük şeylerle mutlu olduğun gördükçe bende senden çok şey öğreniyorum.

Zaten seni eğitmek için, kendimi sürekli eğitmem gerektiğini öğreneli çok oldu. Allah'tan kurumdaki Psikolog ve çocuk gelişimci arkadaşlar var da, bu eğitim daha kısa zamanda olabiliyor.

Her pazartesi Çiğdem ablana kök söktürüyorsun.Pazartesi sendromu diyoruz ama öğleden sonra birşeyin kalmıyor.

Paylaşımcısın, oyun oynamayı çok seviyorsun. Ama mızmız bir çocuk varsa oyun grubunda onu hırpalıyor, ya da oyuncaklarını paylaşmıyorsun. Ve bunu da cool ve çaktırmaz bir ifadeyle yaptığın için kimse senin muzurluğunu anlamıyor.

Of of of annelik ne güzelmiş. İkinci ile pekişiyormuş. Yaşlanıyorum, daha hızlı yoruluyorum ama birey yetiştiriyorum.Çok mutluyum.

Seni çok seviyorum ve seviyoruz...

Annen...

Bayram

2009-09-24T00:37:00.000-07:00

Bu birkaç günlük tatil bana bol dergi (Home In Style, Evim) okumalarına, bol bulmaca çözmelerime (tam bir fetişistim dayanamıyorum), kitabımın tadını çıkartmalara, ağaçta kalan son eriği yiyebilmeme (çok lezzetlenmişti), uzun zamandır okuyamadığım blogları rahat ve keyifle okuyabilmeme, kendime yeni bir okuma listesi hazırlamama ya da listeye yeni kitaplar eklememe, telefonumun otomatik ödeme talimatına karşın ödemeye kapanmasının ardından hepten sessiz kalmasına (ki hiiiç alışık değilim ve çokça bunalmışım), kitap okumak için yarı tracking yapıp, bir banka tüneyip su sesi eşliğinde kitap okumalara, oğlumla babaannesinin ve dedesinin ilgilenmesi ile kendimi neredeyse tamamen dinlenmeye ayırmama vesile oldu.

Ve tabi son derece konuşkan ve girişken bir bireyle (2years) aynı evde yaşarken; yaşanan gülünesi diyaloglardan bir kaçı;

bahçeden koparılıp gelinen domates elindeyken

-----------------------------------------------------------------------
A.Eren : Halaaaa, munu yıkaaa..

Hala: nee!

A.Eren : Hala munu yıkaaa.. Yiceeem

Hala: ay canım hemen yıkarım

------------------------------------------------------------------------

Hindi kümesine dalmadan önce

------------------------------------------------------------------------

A.Eren: ben gulu guluya gitceeemm.

Anne: ne dedin oğlum

A.Eren: anne, bak ben gulu gulu kovalıyooom.

------------------------------------------------------------------------
tabi tavuklar önde Akif Eren bey arkada onları kümeste kovalanıyor...

Yazacak şey hep çoktu ve sanırım bitmez. Ama kendimi tanımlama fırsatı bulup; özün özü felsefesi ile yoğrulduktan sonra yeni yazılarla karşınızda olacağım nasipse...

Bayram vesilesi ile...

2009-09-20T06:38:00.000-07:00

Şehirden uzaklaşırken beni bekleyen

Hedefim;

Aşk..

Hissiyatım;

Heyecan, mutluluk, endişe, neşe ve sevinç..

Uzaklık..

Çoğunluğunda olduğu gibi karmaşık duygular içindeyim. Yola çıkarken 7.ayın sonunda bir hamile olarak endişeli olsam da yavrumun hareketlerini içimde hissetmenin mutluluğunu yaşıyorum.

Bayram bana ne getirdi? sorusunun cevabını daha çooook uzun yazarak vermek isterdim ama belki sonra...

Çocukken en çok ayakkabılara sevinirdim, sanırım hepimiz öyleydik.

Hepinizin bayramını kutlarım. Nice sevinçli bayramlar geçirmenizi dilerim...

KANDİL...

2009-09-15T03:28:00.000-07:00

Kandiliniz mübarek olsun. Dualarınız kabul olsun. Bana da dua edin...

Sevgiler...

Afetten sonra...

2009-09-15T02:59:00.000-07:00

Bu fotoğraftaki afet yerine çok yakın oturduğum için günlerce eve gidemedik. Annemlere sığındık. Ama yanlarından geçerken bile o görkemli ve korkulası tırların oyuncak gibi buruşup, bir kenara atılmış olmasına inanamıyor insan. Şimdi o felaketin üzerinden 5 gün geçmesinin ardından; hergün geçtiğim yolda birsürü insanın canını kaybettiğini ya da mallarının gittiğini düşünmek çok ürpertiyor insanı.

Enkaz kaldırılacak orası kesin. Yağmurlar bitti, güneşli havalar da geldi ama bu kazaları unutmamamız gerektiğini unuttuk malesef.

Hala malları giden ve canları kaybolan insanlar için bir yardım kampanyası başlatılmaması bence asıl ENKAZ! Hem de kaldırılamayacak kadar ağır...

not:fotoğrafı blahblah 'tan aldım. O nereden aldı bilmiyorum ama onunda bu konuya değindiği çarpıcı noktanın da altını çizmek istedim.Umarım değişeceğiz.

Ben buralarda yokken...

2009-09-07T01:24:00.000-07:00

OLMUŞ OLANLAR
Bu kadar zamandır yoktum. Gene biriktim, gene doldum taştım.
Nerelerden başlamalı?
İçimdeki bebeğim artık 6.ayını bitirmiş bir fetus. Oynamalar, tekmelemeler son sürat devam ediyor.(çok şükür)
Akif Eren bey de dilinin bağını çözdü.Şu anda posta koymaklardan tutun da cilve yapmalar, nazlanmalar tamamen yapılabilir durumda. Bazen çok can sıkıcı olsa da genellikle komik neticeler doğuruyor.
Kurumumuz başka bir mahalleye taşındı. Öğrencilerimize bu durumu açıklamak biraz yorucu oldu, zira başka sebepler düşünenler oldu! nedense??
Kuruma giren hırsız laptoplarımızı ve lcd monitörlerimizi götürdü. Bilgiler uçtu gitti... Zehir, zıkkım olsun!!
Bu arada benim laptoba dokunmamış.Akif Erenin birçok tuşunu sökmesi işime yaradı. (Hiç aklıma gelir miydi?)
Ramazan geldi, hoş geldi... Oruç malesef gelemedi. Çok üzgünüm.. Ama sağlık söz konusu olunca yapacak şey yok.
Yeri gelmişken söylemeden edemeyeceğim. Sokakta yemek yiyen ve sigara içen insanlara karşı iyi duygular besleyemiyorum.
Çünkü maddi yetersizlikten dolayı sahur yapamadan oruç tutan insanlar tanıyorum. Canları çeker diye düşünüyorum.Evet haklıyım da...
Vee sigara tiryakisi bir insanın karşısında sigara içmek çin işkencesinden beter bir durumdur eminim. Çünkü bu ciddi ve kötü bir bağımlılık. Bunda da haklıyım.

ÖZÜR VE TEŞEKKÜRLER.
Sevgili blogdaşım Serrose...
Bana bir talebimle gönderdiği mektup kartlarının gönderemediğim (göndermeyi bir türlü beceremediğim) parası için, asaletinden bir nebze olsun ödün vermediği için; kırıcı olan en ufak birşey hissettirmediği için; mahçubiyetimi bile anlayışla karşılayıp, bana moral verdiği için ÇOK ÇOK ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM.
Umarım özrümü kabul eder, gecikmeli yapabildiğim ödemem için kusura bakmaz ve bundan sonra istediğim şeyler olursa banka hesabından önce parası gönderilmek şartı ile inşallah gönderim yapmayı kabul eder...

Sevgili Hatice'ye nam-ı diğer portakal ağacı'na yeni fertleri (kendi deyimi ile mavi patikler) için tebrikler...

2009-08-02T14:33:00.000-07:00

Her zamanki birikmişlikle nereden başlayacağımı bilemez haldeyim.
Şimdiden başa doğru gitmekte fayda görüyorum zira çok kısa zamanda yazabileceğimi yine zannetmiyorum.
Bu pazar çok güzel bir yoruculukla başladı. Akif Eren beyin yaşgünü vesilesi ile bir parti yapılacaktı ama sıradanlıktan hoşlanmayan annesi bu sefer ne yapacaktı?
Yazın başında gittiğimiz Riva' da piknik yerlerinden birinde doğum günü kutlaması olunca bende biz neden yapmayalım fikri canlandı. Fakat Riva herkesin gelebileceği bir yer olmamakla birlikte, gidiş dönüş konusunda da sorun yaşayacağımızı düşündüğüm için vazgeçtim ordan.
Fakat başka nerede yapılabilir diye de düşünmeden edemedim doğrusu.

Sonra babaannemle birlikte gittiğimiz Zeytinburnu Sur Restaurant bu konuda benim isteklerime kesinlikle cevap verebilecek bir yerdi. Ortam şehirin gürültüsünden uzaklaştırılmış, yeşertilmiş, suni göletlerle süslenmiş, göletlerde ördekler beslenir olmuş tam bir aile cafe ve restaurant yeri haline gelmiş.
Durum böyle olunca, evde kapalı kalmaktansa dışarıda vakit geçirmek daha ehven olacaktı. Nitekim oldu da...
Sorun annesinin pastasını kendi yapma takıntısından ileri geldi. Günler öncesinden şeker hamurlu pasta modellerine bakıldı, kafada taslak oluşturuldu, Eminönü'nden şeker hamurları ve bilimum pasta ve parti malzemeleri alındı. Acemilik olmasın diye 3-4 gün öncesinde bir pasta bile yapıldı. Ama gel görki en önemli günde pasta olmadı. Krema cıvık olunca şekeri eritti, iki katlı olan pasta kaydı falan işte.

Sonra alelacele en yakın Dilek'e sipariş verildi.O pasta ikram edildi.
Sonuç hüsrandı ama ben kendi yaptığım pastayı da ikram ettim ve inanın herkes benim pastamın daha güzel olduğunu söyledi. Görüntü kötüydü ama bol malzemeli pastam herkesin damağına hitap etmişti..
Çok uzun yazıyorum ama atraksiyonsuz zamanım geçmediği için bunu sizlerle paylaşmadan edemiyorum mazur görün please..
Sonuç olarak yerimize vardık, balonlar şişirdik, kameriyeleri, ağaçları ve masaları süsledik, ikram edeceğimiz lezzetlerimizi masamıza dizdik ve parti oldu. Günün benim için en yorucu olması gereken kısmında yorulmadım çok şükür.
6. ayında bir hamilenin bu tip koşuşturmalarda yorulması da katlanıyor.Fotoğraflar çekildik, kameralara el salladık, arkadaşlarımız geldi mutlu olduk, akrabalarımız yalnız bırakmadı sevindik...
Şimdiiiiii;
Önce babaanneme bu güzel mekanı bize ayarladığı için, anneme zahmetleri ile emeğini üzerimden hiç eksik etmediği için, aileme varlıkları ile beni onurlandırdıkları için, eşimin teyzelerine bizi şereflendirdikleri için, Asiye-Salih, Yasemin-Fatih, Eda-Sinan, Hayrunnisa-Zafer, H.Yasemin-Şemsettin, Gülcihan-Ertuğrul,Esra-Alperen çiftlerine sonsuz teşekkürler geldikleri için...
Ve en son olarak maddi ve manevî olarak her zaman yanımda olduğunu hissettirdiği için ve bana hazır alalım yorulma demesine rağmen, onu dinlemediğim halde yine de yeni pasta almam konusunda beni uyardığı için, oğlumun dünyaya gelmesine ve bir kızımın olacak olmasına vesile olduğu için Sevgili eşime, sonsuz teşekkürlerimi ve sevgilerimi sunuyorum...

Akif Eren'in annesi...

not:fotoğraflar en kısa zamanda...

Galata Köprüsü

2009-06-27T03:52:00.000-07:00

Geçenlerde Akif Eren'in "gemiiii" sevgisini yaşamasını sağlamak için Galata'ya gittik. Zaten ezelden beri çok severim oraları. Akif Eren' de çok sevdi.

Yakından gemileri, vapurları görmek inanılmaz etkiledi onu. Gözlerini ayıramadı gemilerden. "Anne bak gemii" her vapurun arkasından söylenen yagâne cümle oldu.

Birde bize yapılmış olmasada yan restaurant' nın masasında oturan çiftin tuzda balık istemesi ve alevler içinde masalarına servis edilirken bizim seyretmemiz de süpriz oldu. Sonra tuzun kırılması balığın içinden ayrılmaya çalışması da hoş anı oldu açıkçası.

Yeni Cami' nin o denize nâzır duruşu, bütün ihtişamı ile bizi selamlamasını da esgeçmek istemem açıkçası.

Akşam vakti, yanaşan vapurla inen yolcuların gideceği yerlere koşuşturmaları, birazdan binecek olanlarında evlerine gitmek için sabırsızlandığını görmek şehir manzaralarına çok büyük heyecanlar katıyor bence...

Ve çıkarken köprü üstünde yakalanmış balıkların oğlum tarafından, önce uzaktan uzağa, sonra yavaşça eğilerek, ardından elini sokup yakalamaya çalışmaya vardıracak eylem aşaması...

Regaib Kandili

2009-06-26T01:01:00.000-07:00

Ayşe Yaman'ın dünkü yazısını okuyunca izin istemedim gerçi ama haber vereceğimden sorun etmeyeceğini ümit ederek fotoğrafını ve yazısını yayınlıyorum.

Hepinize iyi kandiller, dualarınız kabul olsun...

Metropol manzarası ve son enstantaneler...

2009-06-22T23:56:00.000-07:00

Çamlıca sırtlarında yakınımızın düğününe gittik. Manzara muhteşemdi, düğün de öyle.

Allah evlenen herkesin yuvasına huzur, mutluluk ve bereket versin.

Bana kalan kısmı da bu güzellikleri sizinle paylaşmak oldu.

Boğaz Köprüsü'nün görünümü

Böyle bakınca ne çok ev varmış değil mi?

O kadar çok semt gözüküyor ki burdan, Avcılara kadar desem sanırım yeterli olur.

Seviyorum İstanbul'u, daha ne denir ki...

Geçen yazıma yorum yazan herkese çok teşekkürler ediyorum öncelikle, arabamı aldım çok şükür, ne derler cillop gibi olmuş.

Birde minik süpriz haber; galiba kızım olacakmış...

Ama daha çok erken olduğu için net olmadığını defaatle belirtti doktor hanım.

Yani şimdilik en büyük sorun giyim! Hergün bana olmayan kıyafetlerimden en olanını seçmeye çalışıyorum. Evet aldım bir iki bişey ama çalışınca aynı şeyle geçmiyor zaman. Bakalım en kısa zamanda tekrar alışveriş beni bekler. (Laf aramızda epey üzgünüm! :) )))

Kurumda işler biraz karışık ama hayırlısı olsun bakalım. Tatil sezonunda yeni öğrencilere ulaşmak da hayli zor oluyor.

Şimdilik bu kadar, ama siz takipte kalın. Birikmiş fotoğraflarım ve anlatacaklarım var ve eminim daha çok olacak...

Sevgiler..

Kaos

2009-06-11T00:04:00.000-07:00

Yeni kayıtlar oluşturup duruyorum bu günlerde.Yazacak çok şey olduğundan, anlatamamın sebebi olmasından, işlerin sarpa sarmasından iyice bunalmış durumdayım.

Tersten başlamalıyım anlatmaya, yoksa aklıma ne geldiyse kronolojik sıralamaya bakmamalı mıyım bilmiyorum. Çok detay var anlatmak istediğim.

Bu sıra çok yorgunum, çok sinirleneceğim hadise var, çok çalışmam lazım vs vs...

Öncelikle yeni bir bebek beklediğim haberini vererek başlayıp bu arayı neden boş geçtiğimi anlamanız konusuna uzun bir rahatlama sağlayabilirim bence..
Yeni bebeğin eve getirdiği önce şaşkınlık, sonra mutluluk ve heyecan ve ardından da bana getirdiği inanılmaz mide bulantıları.
Şimdi şimdi biraz geçti mide bulantılarım. Daha iyiceyim.Kafamı karıştırdı bu süpriz hamilelik.Çocuğu henüz beklemediğim bir anda yaşadım süprizi. Doktora 15 günde bir kontrole gidecek heyecanım da yok esasında içimde. Gittim 6 haftalıktı. Şimdi 13hafta bitiyor. E cinsiyetini öğrenmeye muhakkak giderim bir de doğuma diye düşünüyorum. Hem zaten ultrason da ultrasonografik sesler sayesinde bebeği görüntülediği için, rahatsızlık verme durumunu aza indirmiş olurum. Bu iş de halloldu.

Kurumda bizimle çalışan ve çok yakın arkadaşım olan ve benden 3 hafta ileride bir hamileliği olan arkadaşım Yasemin haricinde kimse bilmiyor hamile olduğumu. Ha bir de kardeşim elbette.
Bunun için kıyafet olarak biraz zorluk yaşıyorum. Bilinmesini henüz istemiyorum çünkü sebeplerim var.
Bir de kardeşimin apar topar Aralık ayında askere gitme meselesi var ki, bu da benim doğumum ile eşzamanlı olduğu için son derece kritik fikirler vermenin ve fedâkarlıklar yapmanın arefesindeyim.
E bu arada Akif Eren beye, "ne olacaksın?" diye sorduğumuzda, bizi mutlu edecek olmanın haklı gururun yüz ifadesini takınıp, "abi olcam" demesi de ayrı bir rahatlama vesilesi. "Kardeş nerde?" diye sorduğumuz da ise benim karnımı göstermesi cabası...

İçimde iki çocukla ne yaparım endişeleri, evimin çok uzak olması (anneme ve işime hatta heryere) , işi nasıl yaparım da boş bırakmam düşünceleri dolanıp duruyor ve o zaman da gelmeden sanırım hiç birşey netliğe kavuşmayacak.

Buna şükür ki evlat sahibi oluyorum. Anneliği ikinci kez yaşıyor olmak da daha olgun bir duyguymuş. Elinden tuttuğum iki yaşındaki oğlum ve içimde kalbi atan henüz cinsiyetini bilmediğim ikinci evladımla artık ben kocaman bir anne oldum.

Duyanların;"Aaa oğlun var bence bu kız olur","evet evet kız olsun bu defteri kapat!" gibi yorumlar olması da şaşırtıcı.

Benim düşüncem; "evladım olacak ve cinsiyetini dilemek!" Bu kadar(150-200) civarında özürlü ile hergün hemhâl olduktan sonra ne beyhude bir arzu. Sağlıklı olduktan sonra ne farkeder ki.. Birde kapatılacak defterler var ki onlar ayrı bir mesele. Yahu evlat bu neden kapatayım ki. Her sene bir tane doğurmak değil tabi ama neden 3 çocuk artık insanların gözünde ulaşılmaz oldu? Şu bakamam, maddi olarak çok yıpratır safsataları da bana çok sıkıcı geliyor.

Şuan ikinci çocuğum dünyaya gelecek ve benim hiç masrafım yok. Çünkü kıyafetleri bir ton ve yepyeniydi. Beşiği, yatağı, odası, gardrobu, oyuncakları ve herşeyi yeterli zaten. Maddi olarak bir çocuğu büyütmekten daha kolay olacağına inanıyorum. Çünkü ikisi birlikte oynamaya başlayacaklar çok kısa bir süre sonra.
Neyse benim düşüncelerimi bu konuda kenara koyuyorum başka anlatacaklarım var zira.

Arabam bozuldu!!!
Otomatik viteslerde şanzıman çok önemli bir parçaymış. Hatta araç bedelinin yarısı kadarcık bir değeri varmış. Bizim seri focuslarda da bu fabrikasyon kaynaklı bir hata olduğu için ücretsiz değişime aldılar ve bu zaman zarfında bana başka bir focus ayarladılar. Düz vitesmiş sorun olur muymuş:) Tabi ki sorun yoktu fekat, bu arabanın da debriyajı boşaldı ve çekici ile kaldırılabildi, ardından da bana kamyonun küçük versiyonu ve Abs den nasibini almamış bir Fiesta verildi. Neyse işimi görebildim, evime gittim geldim ama dün akşam da arabayı aldılar. Şanzımanı tamir olmuş, otoparkta aracıma çarpan araç yüzünden oluşan hasarlar içinde orada kalacağından bendeki kiralık arabayı aldılar ve ben arabasız, arabam da servis de kalakaldık. Eşim beni alıp getiriyor sağolsun ama bu seferde erken gelip geç çıkmak zorunda kalıyorum. Arabamı istiyorum...

Diğer bir mesele de kurumdaki karışıklıklar. Yönetimsel bazı sorunlar ve az önce bahsettiğim arkadaşım Yasemin'in hamileliği sebebi ile yerine başkasının alınması. Üstelik bu konuda müdüre hanımın hiçbir şey konuşmamış olması, "neden bana söylemediniz" sorusuna cevap olarak da "ben senin haberin var zannediyordum" kaçamağı, hiç hoş olmayan neticeler doğurdu. Arkadaşım kırgın olarak ayrıldı ve 3 ay daha çalışabilirim diye düşündüğü sırada olması benim açımdan da çok can sıkıcı oldu açıkçası.Ve ayrıca onun yerine gelen bayanın işi kıvıramayacağı da aşikâr.
Bu konuda ne yapmalıyım benim de çok kafam karıştı.
İçimdeki birikintileri bir çırpıda attım belki ama sanki hala anlatmadıklarım varmış gibi geliyor. Neyse başka yazacaklarım da var. Onları sonraya bırakalım.
Şidmdilik bu kadar...

Tarihi Zeyrek

2009-05-15T05:03:00.000-07:00

Bir tarih yatıyor bu yerlerde. Fatih'i, Üsküdar'ı bu yüzden çok seviyorum belki de.

Her adım başı bir türbe, klise, mescit, medrese, cami bulmak mümkün. Hatta görmemek içten bile değil.

Bizde epey oldu gideli, Zeyrek'te bir arkadaşın evini gezdik. Ev derken hani normal kullanılan değil tabi. Hatırla Sevgili dizi setine kiraya verilmiş, biraz dokunsan şuanda sanki üzerine yıkılacak gibi bir yer.

Evden manzaralarını çektiğim bu fotoğraflar bence İstanbul özlemi olanların bu ihtiyacını giderecek, ve İstanbul'u keşfetme merakını cezbedecek türden.

Yıkılmak üzere olan evlerde yaşanmışlık olması ve halen yaşanıyor olması bana fevkalade cazip geliyor. Hani o süper lüks evlerin soğuk minimalist tarzının yanında son derece sıcak bir havası var kabul etmek gerekir.

Her ne kadar eşya fazlalığına alerjim olsa da, minimalizme bayılsam da ananeci yapımdan dolayı sanırım bu kültürel ev tarzından kopamam.

Bekleyelim ve görelim diyip konuyu değiştiriyorum.

Yani bu kadar fotoğrafı çekmişim. İki kelime ile yazımı sonlandıracağımı düşünmüyordunuz herhalde.

Bu konuya ilişkin bahsedeceğim ilk şey Zeyrek Camii.. Tarih okumalarından hoşlanmıyorum itiraf ediyorum. Ama yaşadığım ve yaşattığım kültürü bilmemenin çok büyük bir ayıp olduğunu düşünüyorum. Zeyrek Camii Osmanlı'nın en büyük miraslarından. Detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz. Muhakkak okuyunuz.

Gelelim ikinci meseleye. Eğer oralardan yolunuz geçiyorsa çok değil 10 dk. ayırın ve ziyaret edin Mehmed Emin Tokadî Hazretlerini..

Manevi olarak çok huzur bulacaksınız eminim. Mekânın güzelliği ile manevî haz üst sınırlara ulaşıyor bu yerlerde...

Anneler Günü

2009-05-11T03:09:00.000-07:00

Tarih 10 Mayıs 2009 , yani anneler günü...

Ne zamandır yapmak istediğim peynirini reçelini götür, simidi ordan al otur şeklindeki kahvltıyı yapacak bir yer buldum. Çengelköy /Çınaraltı..

Fakat biz bulup yola çıkıncaya ve trafikte oraya varıncaya kadar çok zaman geçtiğinden dolmuş taşmış bu güzide yer. Biz de umutsuzca elimizde piknik sepetimiz başka yerlere gitmeyi düşünürken İskele Meydanındaki Cafe' de de aynı usülün uygulanabildiğini gördük ve oturduk...

Çok güzel bir gündü...

Akif Eren koştu, dolaştı ve denizi seyretti... Çok seviyordu zaten içine atlamaması için zor tuttuk.

Sonra biraz yürüdük ve bu esnada objektifime yakalananlar...

Ortasında ve sol kenarında yazan yazı dikkatinizi çekmiştir eminim. Pisipisi çok sorulan ve merakla beklenen birşey demekki

Akif Eren dev akvaryum içinde yüzen balıkların yanından ayrılmak istemedi. Kokoreç satanlar, her türlü satıcılar ve sıcağın güneşin vurmasıyla yaptığı etkiye dayanamayan bir köpeciğin ilk bulduğu gölgeye yol kenarı da olsa uzanıp, kalabalığa aldırmadan uyuması...

Çengelköy ve Anadolu Kavağı bana hep tatil kasabası imajı vermiştir.Gidip de huzur bulmamak imkânsız.

Bu vesile ile bütün annelerin gününü kutlarım. Ben de bir anne olarak evladıma karşı yaptığım fedakârlıkların bir günde kutlanıp da sonra hatırlanmayacak şeyler olmadığını biliyorum.

Ama oğlumla geçirdiğim bu ikinci anneler gününde, onun beni anne şerefine yükseltmesine de ayrıca seviniyorum....

Nicelerine...

Oğluma...

2009-05-09T00:17:00.000-07:00

Bakıyorum da ardından zamânın...

Ne kadar çok büyümüşsün yavrum. Sadece yattığın yerde uyuyan sen, emeklemeye ve ardından yürüyüp, koşmalara başladın.

Ben çalışmaya başladığımdan beri daha sorumluluk sahibi bir birey oldun. Daha anlamlandı bakışların, sözlerimizi anladığını belli ettin, anlamadığında da "neee!" dedin.

Söylemekten hiç bıkmadık "seni seviyorum"u...

Sen de sevgini sarılarak, öpücükler vererek ve gülücükler dağıtarak belli etmekten hoşlanır oldun.
İnsanları nasıl olurlarsa olsun yadırgamamayı öğrendin daha küçücükken. Elinden tuttun özürlü çocukların.

Parkta oynamaya, koşmaya, yeni yerlerde kendi becerilerini göstermeye, zıplamaya, seninle yerlerde yuvarlanılmasına, özgüvenini artıcı davranışlar sergilememize, kitap okumaya, parmak boyasına, çizimler yapmaya, arabalarla oynamaya, kulaklığı takıp kendi bestelerini yapmaya ve beraberinde şarkı söylemelere, babanın sana yemek yedirmesine, annenin arabaya bindirmesine, babanen ile köpeklere bakmaya, anneannen ile çocukmuşçasına oynamaya, Alperen dayına Halid diyerek onu çileden çıkarmaya, Halid dayını hiç oturtmamacasına oyun oynatmaya, Halanla gülüşmelere bayılıyorsun şimdilerde...

Herkesin sana baktığı yerlerde ilgilenmiyormuş gibi yapmana, çok gülünç birşey yaptığında gülmemek için ağzını şekillere sokmana, gece yanıma gelip boynuma sarılmana, baban işten gelince babacım diyerek kapıya koşmana, kendin yemek yiyebilmene, kelimeleri ifade etme becerine, ne istediğini çok iyi biliyor olmana, güzellikle ikna edilebilir olmana, kendini olayalarken dudaklarını uzatmana, ayakkabılarının bağı çözüldüğünde tekrar bağlamadan bir adım dahi atmamana, acıkınca "mama" diyerek masanın üstündekileri göstermene, susayınca "bu"diyerek bardağı göstermene, araba anahtarı görünce sevinç çığlıklarına, ne olacaksın dediğimizde "abi" demene, her gördüğün beyaz arabaya "baba araba" demene, ben öğleyin yanına geldiğimde sıkıca boynuma sarılıp öpmene, babanı öperek uyandırmana, telefon konuşmalarına, arkadaşlarınla oynarken kendi halinde kimseye zarar vermeden oynamana ve bazen oyuncakları arkadaşlarının elinden alarak onları ağlatmana ve senin nâtepki durmana, ben hastalandığımda "baba öp" diyerek iyileşmemi sağlamana ve sonra "ilaç" diyerek bunu katmerlemene de biz bayılıyoruz yavrum...

Daha ne kadar artabilir bilmiyorum ama senin varlığın bizim için en büyük neşe ve umut kaynağı. İyi ki varsın ve bizim çocuğumuzsun...
Seni çok seven Annen...

Rahatlık metaryalleri

2009-04-28T06:03:00.000-07:00

Bu kırlentler, kahvenizi elinize alıp köşenize kuruldunuzda, en yakın dostunuzla muhabbet ederken siz rahat rahat keyfinize bakın diye belinizi kavrayacak yegane güzelliklerdir bence.
Bahar da geldi madem, odalarımızda çiçek açsın değil mi? Bu güzel kırlentleri yapan ve fotoğraflayan casapinka' ya teşekkürler...

Yine Banyolar

2009-04-28T01:55:00.000-07:00

Geri dönüşüm de banyo tanıtımıyla olacak. Bu fotoğrafları nereden aldığımı unutacak kadar çok olmuş yeni yazı yayınlamayalı.

Ama bu arada bir Afyon ve Denizli gezisi üstüne de bir çok iş sığdırınca uzak kaldım haliyle ...

Bu banyo kullanım itibari ile acelesi olan iki ev arkadaşını çağrıştırdı bana. Her ne kadar kırmızı benim için renk unsurunun vazgeçilmez parçası olsa da banyoda değil. Fakat göz alıcı olduğu konusunda sanırım hepimiz aynı fikirde olacağız.

Bu da eski aterilerden kalma joistickleri değerlendirmenin başka yolu gibi duruyor. Bence son derece de işlevsel.

Görünmez Kaza

2009-04-09T12:20:00.000-07:00

Evet uzun zamandır pek yazamıyordum. İşte sebebi...

Uzun zamandır yazamıyorum dedim ya ne kadar olduğunu da bilemedim birden. Oğlum ufak yaramazlığının bedelini başındaki yekpare dikişle ödedi...

Gelelim kaza nasıl ve nerede oldu?

Ben bizim kurumda toplantı halindeyken yukardan bir ağlama sesi ile irkildim, fakat bazı öğrencilerimizin de ağladığını bildiğim için çok da üzerime alınmadım ama biraz kulak kabartınca kulakları yırtan sesin Akif Eren beye ait olduğunu anladım.

Hemen buz kompresi, biraz kanı durdurma çabası ile kendimizi en yakın sağlık ocağına attık, fakat orada da dikiş atılamadığından pansuman yapıp bizi bir hastaneye yönlendirdiler..

Evet kanama durmuştu ve Akif Eren biraz sakinleşmişti ama yakında olduğunu zannettiğimiz hastaneyi bulamadık!, diğer hastaneyi ararken 5 trafik kazasından kıl payı kurtulduk ve yakında olduğunu hatırladığımız başla bir hastaneye 100 metre mesafe varken benzinimiz bitti.

Yani araba tek şeritlik ve yandaki yolların kullanılamadığı ve üstelik trafiğin çok yoğun olduğu bir merkezde arkamızda uzayıp giden bir kuyrukla kalakaldı. Biz taksiye atlayıp önce çok çok yakındaki hastaneye gitmek istediğimizi söylerken adam bizim trafik oluşturduğumuz yola dönmüş bulundu. Arabanın oradan çıkması ve çok çok yakındaki hastaneye savrula savrula gidip amacımıza ulaşmamızdan sonra hastane personelinden "Daha öncelikli bir hastamız var acilde şuan sizi biraz bekleteceğiz" yanıtını alınca zaten sükunetimi zor koruyan ben bağırmaya başladım.

O hastanenin yanındaki başka bir hastaneye vardığımızda o hastanede de cerrahın olmadığını! ve geldiğimiz hastaneye gitmemiz gerektiği cevabını alınca orada da bir bağırtı ile hastaneye geri döndük.

Hâlâ bekletiliyorduk ve fevkalade azalmış olan sabrım artık taşmıştı. Münasebetsiz bir kasa personeli tarafından azar işitince ben benlikten çıktım ve cadı bir insan oldum kabul ediyorum.

Ben ambulans tutup başka bir hastaneye gitme düşüncesi ile yukarı çıktığımda doktor beyi,

eli cebinde yukarıda gezerken bulduk ve benim gözyaşlarımı tutamadığım bir halde dikiş atıldı.

Bizi acil bölümüne bile almadan bekleme odasında bekleten hastaneye dava açsam da farketmez zira bir personelinin susup özür dilemesini bile sağlayamadılar.

Duygu yoğunluğunu size nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama evladının hastalığı karşısında nâçar olmak ne demekmiş anladım. Allah devasız dert vermesin kimseye ve evlatlarımıza...

Bizim tontik ise dünyadan habersiz geziyordu 5- 6 saat sonrasında...

Yani bu kadar uzun yazdım ama yazılmayacak gibi miydi bilmiyorum.

Hoşgeldin minik insan!

2009-04-06T04:46:00.000-07:00

Haftasonunu sevgili arkadaşlarımız ama önce uzaktan akrabalarımız olan Özlem Ve Hakan ağabey'in yanında, İzmit/ Değirmendere'de geçirdik. Yeni doğan bebekleri Buğlem'in çok çok güzel bir yaşam sürmesini diliyorum.
Ve Nergis ile Volkan'a da bizi çok sevecenlikle ağırladıkları için de teşekkürü borç bilirim... (Volkan ile Hakan ağabey kardeşler bu arada)

Ha bir de unutmamam gerekir ki; gönüllerimizin nasıl olduğunu bilemediğimiz şekilde birleştiği, ilk görüştüğümüz zamandan itibaren çok az görüşebiliyor olmamıza rağmen çok güzel muhabbet bağı kurduğumuz Zuhal'ciğim var. Sağolsun yumuşacık kalpli ve kendisinin söylediğinin tam aksi bence sabır abidesi bir insan...
Zuhal ve eşi Yücel' e de sevgilerimi gönderiyorum.

Daha önce yazımda bahsettiğim bu ŞİRİN köpek de bir aydır kayıpmış. Gerçekten üzüldük gebeymiş de kaybolduğunda umarım yavrularına birşey olmaz. Ana yüreği dayanmıyor işte...

Tatil kasabasının andıran bir yer olan ve gidenlerin kesinlikle huzur bulduğu Değirmendere' yi görmenizi tavsiye ederim...

Sen de Kimsin!

2009-03-30T00:50:00.000-07:00

İkinci mimim de blahblah tarafından geldi.
Gerçi yazıyı okuyan herkesi mimlemiş. Konusu kendimi anlatmakmış. Ay hiç sevmem kendimi anlatmayı desem de inanmayın, hangi bayan sevmez ki...

Akrep burcu olduğumla başlamak istedim. Kinciyimdir hayatta bana yapılan hiçbirşeyi unutmam. İyilik de dahil. Ama bana kötülük yapana kötülük yapiyim değil de yüzüne söylemeden rahat edemem.

Mistik güçlerim kuvvetlidir. Karşılaştığım insanlara objektif yaklaşırım ama eğer birşey sezinlediysem muhakkak çıkar. Ben de "ben demiştim" demekten inanılmaz keyif alırım.

Çok tembelimdir ders konusunda, hayatta hiç başarılı bir öğrenci olamadım. Ama hiç çalışmayan birine göre iyi bir öğrenciyimdir, sınıfta falan kalmadım yani.
Hayatta tek kompleksim eğitimimdir. Bunun için inşaallah bir sorunu halledersem İç mimarlık okumayı çok istiyorum.

Fransız akasanı ile İngilizce, Arap aksanı ile İspanyolca konuşmayı çok isterim. Dilim yabancı dile yatkındır.

Genellikle derli topluyumdur ama dağıttığım zaman tam dağıtırım. Ucu bucağı olmaz.
Hep birçok şeyi aynı anda yapmaya çalışırım. Gerçekten kafaya koyduğum şeyi ise yapmadan uyuyamam bile. Aynı anda bir kitabı okuyamam mesela.

Çok kıskancımdır, ilgi alanıma giren herşeyi kıskanırım ama gıpta derecesinde onda olmasın bende olsun değil, ay ona ne yakışmış inşaallah benim de olur düşüncem vardır.

Harley Davidson hastasıyımdır. Gördüğümde içimin yağları erir. Sahip olmayı çok isterim.

İyi araba kullanırım, iyi yemek yaparım, iyi misafir ağırlarım.

Dikkat dağınıklığım olduğu için eğer yapacağım işe bir engel olduysa sıkılırım, yapmaktan da vazgeçmem yapamam da beni sinir eder durur.

İyi bir sırdaşımdır.İyi dinlerim, iyi konuşurum. Çabuk sinirlenirim, ağzımdan çıkanı kulağım duymaz sinirlendiğim zaman ama kendimi dizginlemeyi öğreniyorum.

Bir yere ilk gittiğimde oranın insanı onlardan biri gibi davranırım, bana çok ters gelmedikçe ses çıkarmam. Bana muamele edildiği üzre muamele de bulunurum.

Politikacı asla olamam, pat diye söylerim istediğimi, lafı kıvırayım diye düşünemem, zaten yapamam da. Hani istesem de elime yüzüme bulaştırırım.

Hayatta hep kendi ayaklarımın üzerinde durdum diyebilirim, kendi işimi hep kendim hallettim. Arkamı yaslayacağım birileri varsa da lazım olunca pek bulamam.

Çocuğumu iyi yetiştirmek adına yapamayacağım fedakarlık yoktur.Anne olduktan sonra değişiyor tabi insan. Onun kendine güvenen ve özgüven sahibi bir birey ve erdemli bir insan olması için sürekli kendimi eğitmeye çalışıyorum.

Daha ne anlatabilirim ki, kendime dair iyi diyebileceğim özellikleri anlatım heralde çoğunlukla ama objektif olmaya çalışırken kendimi kötü şekilde afişe etmemem lazım değil mi?
Ben kimseyi mimlemeyeceğim.
Ama isteyen varsa kendini anlatsın. Blog sizin zaten lüten kendi blogunuz gibi davranın, çekinmeyin yazın kendinizi...

Mim değil!

2009-03-12T14:50:00.000-07:00

Casapinka 'da gördüğüm bu saati Sabahnur' a Örgüknit'e ve Ayşe 'ye ithaf ediyorum...
Bence Sabahnur bu tasarım üzerine farklı yorumlar getirir Örgüknit de değişik birşeyler katar; Ayşe de hikayesini yazarak çocukların her baktığında sevgi ile anacakları bir masal kahramanı haline getirir....

Ama gerçekten çok hoşuma gitti, çocukların odasına daha yaratıcı bir aksesuar düşünülemez demeyeceğim daha neler var neler de bu da çok güzel olmamış mı yani?!

Şimdi bu üç sevgili bayandan bu yönde çalışmalar bekliyorum haa bu arada bu mim falan değil. Sadece fotoğrafı gördüğümde aklıma geldiniz o kadar.

Engel! Li

2009-03-07T13:10:00.000-08:00

Ne zamandır düşündüğüm fakat yazmayı bir türlü beceremediğim konu bu. Neresinden başlarım, nasıl yazsam bilemiyorum şuan yazarken bile....

İşin içinde olmanın verdiği bir alışmışlık oldu belki bende, ama Akif Eren'in bu insanlara normalden farksız bakıyor olması çok hoşuma gidiyor.

Dimağımda çok hadise var, kelimeleri doğru yerleştirememekten, duygularımı yeterince ifade edememekten çekiniyorum. Çekincem sadece en iyi anlatma çabasından kaynaklanıyor o ayrı.

İstanbulda yaşayan kayıtlı 60.000 engelli olması çok sükse yaratacak bir sayı. Ve bu kadar engelli varken çelişkiler de olmuyor değil. Çocuğum erkek - kız olsun diye ısrar edenler. İstedikleri olmayınca çocuğuna ikinci sınıf insan muamelesi yapanlar, evladının anne karnındayken canına kıyanlar...

Gayet sağlıklı çocukları varken onların yaptığı işleri takdir etmekten yoksun ebeveynler..

Sanırım bu anlattıklarım saydıkça artabilecek örneklemelerden.

Gelelim bizim işimize;

Bir engellinin engel derecesini Devlet Hastanesinin verdiği Özürlü Sağlık Kurulu Raporu ile ölçüyoruz. Belirli yüzde (%) hesaplamaları ile sınıflandırılıyorlar.

Rehabilitasyon merkezlerinde eğitim alabilmeleri için %50 ile %90 arasında engelli olmak gerekiyor.%50'nin altında engelliler eğitime ihtiyaçları yok! ve %90'dan fazlası ise eğitim alamaz! kategorisinde. Tabi yönetmelik bünyesinde 35 yaş altı vs gibi çeşitli kurallarda mevcut.

Bu kadar bilgiyi neden veriyorum? Kendimizin %0 engelli olduğunu varsayarsak (el ayak tutuyor,görme- işitme problemi yok, zeka akıl konusunda sorun yok çok şükür) bizim bile birçok rahatsızlığımız varken ve biz bile bazen bu sorunlarla başa çıkamazken; %90 ve üzeri engellileri düşünebiliyor musunuz? Annelerinin yavrum diyerek sarılmaları ve çocuklarını aşkla öpücüğe boğmaları sizce biraz fazla insalcıl mı?

Birkaç güzel söz söylediğinizde gözünüze boş boş bakıp, ağzında hafif bir gülümseme ve mutlu olduğunu belli eder hareketlerden başka tepkisi olmayan çocukların anne-babası ve kardeşi olmak ne demek?

Zekâsı normalden düşük olduğu için sınıf arkadaşları tarafından dışlanan çocuk olmak ne demek?

22 yaşına kadar sağlıklı bir delikanlı iken, askere gidip geldikten sonra geçirdiği bir trafik kazası ile hiç konuşamayan ve sadece destekle 1 adımı 10 dk atabilir; 1 yaşında çocuk haline geri dönen bir adam veya onun anne babası olmak ne demek?

Kendi durumlarını hissetmediklerini mi sanıyorsunuz?!

Engelliler ile engelli olmayanlar arasındaki farkı sadece engeli olmayanlar mı görebiliyor sanıyorsunuz.

Neden sokakta gördüğümüzde bakışlarımızı başka tarafa kaçırmak yerine gidip yüzüne bir öpücük konduramadığımızı düşünün o halde. O yavruların annelerinin ömür boyu büyümeyecek (zeka olarak evet ama ebat büyüyor) bir bebeğe sahip olmalarının nasıl bir his olduğunu düşünün.

Öğretmenleri hastalanınca evde bile duramayan ve ağlayıp dua eden öğrencilerimiz sayesinde Allah bize bazı imtiyazları sağlıyor. Onların bizim onlara göstermemiz gereken merhameti bize göstermeleri yüzü suyu hürmetine dünya çekilebilir durumda.

Çocuğunuz yaramaz olduğu için ona kızıyor musunuz?

Annesinin arabadan indirmek için (arabayı çok seven bir öğrencimiz) yarım saat dil dökmesi gerekirken, başka arabayı göstermek bahanesi ile kandırıp iki saniye içinde koltuktan fırlayan ve dimdik ayakta dikilen ve sonrasında yere ikibüklüm çömelip kafasını yere vuran delikanlının annesine sorun yaramazlık yapan çocuğa kızma duygusunu!

Kızdığı zaman üzerindekileri parçalayarak çıkaran, kendini duvarlara vuran ve öğretmenlerine zarar verebilen Otistik bir kızın annesine sorun çocuk bakmanın zorluklarını..

Maddi zorlukları sorun bu çocukların ailelerine.Hani çok beğendiğimiz ayakkabıyı alamadığımızda hissettiğimiz o içinde kalma duygusunun, onların evlatlarına hiçbirşey verememe duygusunun yanındaki hiçliğini tahayyül edin lütfen.

Söyleyecek çok sözüm var ve olacak da.

Şimdi söyleyin ENGEL! leri kim kaldıracak?

İronik Börek

2009-03-04T05:35:00.000-08:00

Başlık yazarken hayli zorlandım aslında, çiğ börek tarifi idi vereceğim ama kızarmış bir böreğe neden çiğ! denildiği konusunda yorum yapamadığım için bu ismi uygun gördüm.

Aslında biliyorum da iç malzemesinin çiğden konulması bu ismi almasına sebep olmuş ama ben değiştiriyorum işte.

Kayınvalidemin bizdeyken (bilmeyenler için not: normalde Afyon/Dinar'da yaşıyor.) annemlerin kahvaltıya gelmesi ile ne zamandır canımızın çektiği çiğ börekle afiyetlendik...

Hamuru için:

1 pk. maya(40 gr)
1 fiske tuz
Aldığı kadar un
Biraz su

İç Malzemeleri:

Az yağlı kıyma
1 orta boy rendelenmiş soğan
Yarım demet maydanoz
Tuz, karabiber birazda kimyon

Yoğurulan hamurdan küçük parçalar koparılır. Ve merdane yardımı ile yuvarlak şekilde açılır. Açılan parçaların orta kısmına kıymalı karışımdan konur ve ikiye katlayıp kenarları güzelce kıvrılır.
Ardından kızgın yağda kızartılır. Mümkün olduğunca sıcak servis edilir.

Not: Biraz kalabalık olduğumuz için mayayı tam paket olarak kullandık, eğer siz daha az kişi iseniz instant maya da kullanabilirsiniz.
Dileyip yapanlara afiyet olsun...

Evimden kareler...

2009-02-25T03:14:00.000-08:00

Geçenlerde işyerime çok yakın olduğu için, hava da güzelken Kanyon'a gittik kardeşim ile.

Tabi benim ev eşyalarına olan hassasiyetim malumunuz. Paşabahçe'yi görünce dayanamadım attım içeri kendimi.

Ve bula bula bunu buldum sanırım....

Biliyorum Paşabahçe deyince daha farklı şeyler canlandı dimağınızda. Şöyle janjanlı bardak takımları, değişik aksesuarlar vs.

Evet içerideki ürünlerin hemen hepsi çok güzel ama ihtiyaç mukabili değil. İnsanın çocuğu her zaman daha önce geliyormuş. Oğlumun doğumundan önce olsa neler neler alıp çıkardım içerden.Hey gidi günler...

Neyse oğlumun odasına astığım bu portatif mandallı panoyu belki size ilham kaynağı olur diye yayınlamak istedim. Belki evdeki iki objenin arasına monte edilmiş bir ip ve küçük boy mandalların arkasına yapıştırılmış küçük objeler ile kendiniz de imal edebilirsiniz. İster fotoğraf, ister eskiz çalışmalarınız, isterseniz önemli notlar asabilirsiniz...

Ama eğer bir fikir bulup ortaya çıkarırsanız muhakkak paylaşmanızı arzu ederim. Fikir fikiri doğurur malûm...

Çerçeve mi?

2009-02-20T01:15:00.000-08:00

Bende çok şey çağrıştırdı bu yapışkanlar...
Türkiyede ne kadar bulunabilir bilmiyorum ama başka metaryeller ile uygulandığında bence biz de çok farklı sonuçlar elde edebiliriz...

Ama bence böyle bir uygulama yapmak isteyen; kenarlarını da köşegen kesip birleştirmeli...

Yani sitenin sahibine, fotoğrafçılarına duyurulur...

denizbisikletinin doğuş macerası

2009-02-17T07:17:00.000-08:00

Efendim sizlere biraz kendi yola çıkış hikayemden bahsetmek istedim. Denizbisikletinin nereden başladığı konusunda hiç ip ucu yoktu blogda.

İnsanın hayatında bazı mihenk taşları vardır hani, birşeyleri yapmak istersiniz istersiniz de bazı engeller yüzünden bir türlü ilk adımı atamazsınız.

Benim de sürekli kağıtlara yaptığım karalamalarım, sanal alemin derinliklerine attığım yazılarım vardı. Fakat hepsi, zihnim gibi dağınık ve yolunu kaybetmiş bir yabancı misaliydi.
Tıpkı bu resimdeki gibi...

Hayatta en sevdiğim madde (beş duyu organı ile algılanabilir şey!) denizdir. Özellikle açıklama yapıyorum, çünkü deniz benim için sadece üzerinde gemiler yüzen ya da aşıkların kenarında dolaştığı yer değil.

Benim için deniz; huzur bulmak, sevgimi akıtmak, kendimi kaybettiğim yerde, içinde tam ortasında benliğimi yeniden ve arınmış olarak bulmak, uçmayı (uçak vb.olmadan) tatmak, özgürlüğün dibine vurmak, sevmek- sevilmek, uzakta olmak, yakınlaşabiliyor olmak,gitmek, gelmek, beğenmek, oturmak, yatmak vs. vs...

Daha neler sayabilirim buradan anlamışsınızdır inşaallah...

Belki sizin için sadece yazı ifade ederken benim için bu denli anlamlı velhasıl...

Peki bisiklet?

Birçoğumuzun olduğu gibi benim de çocukluğuma dair en güzel anılarımın yanında bir bisiklet macerası yer alıyor.

Çocuklukta ev civarında keşfe çıkmalar, grup kurup yarışmalar, biraz daha büyük bir çocukken (üniversitede) bir kaç kilometrelik yol katedip piknik yapmalar vs....

Benim için spor daha aktivite içeren dallar demek. Snowboard, rafting, paraşüt, dalış, kamp kurma gibi.

Bisiklet üzerinde dünyayı gezmek isterdim mesela...

Sırtıma aldığım bir sırt çantası ile arkamda birşey bırakmadan, yada onları düşünmeden ki nasıl mümkün olurdu bilmem ama isterdim hiç bilmediğim bir yerden geçerek başka bilmediğim bir yere gitmeyi...

İşte son derece uzun yazdım biliyorum ve hatta yazımın okunabilirliğini de her harf ile azalttığımın da farkındayım ama kendimi anlatmaktı istediğim ve yapıyorum...

Bu fotoğrafın bana bu kadarCIK şey çağrıştırdığına inanmadınız biliyorum ama yazılabilesi şeyler şimdilik bu kadar....

Top secret!

2009-02-16T01:15:00.000-08:00

işte sıradan gözüken, daha doğrusu tarzı olduğu belli olan ama ne olduğunu tahmin edebileceğim şekilde bir dolabın beni şaşırtan yüzü ile karşınızdayız.

Bunun şöyle handikabı olabilir; yukarı açılan dolabın içinden birşey alırken üzerine konulabilecek aksesuarları kaldırmak gerekmesi.

Belki de şunu demek istemişlerdir.Biz istediğiniz dolabınızın istediğiniz gözünü bu şekilde kullanma sunuyoruz.

Ama her ne olursa olsun bence üzerinde emek verilmiş, zaman harcanmış tasarımlardan...

Bu arada ben en çok sağ üstte yana kayan dolabı sevdim.

Keşke bu fotoğrafı nerden aldığımı da hatırlasaydım. Sanırım buradan aldım.

İMZA

2009-02-11T02:25:00.000-08:00

Bir imza atılacak koca bir deftere
Ölesiye kadar…
Bir imzanın ucunda hayatlar bağlanacak;
Hayatlar birbirine mühürlenecek…
Buzdan kaleler yapılacak;
Sonra onların erirken şekilleri değişecek.
Sen bana; ben sana aitiz demenin şeklini atacağız imza diye.
O defter istersek kara olacak istersek bembeyaz…

Biz güz yağmurlarını sileceğiz imzamızla,

Hep ilkbahar yaşayacağız sözümüzle,
Söz verdik birbirimize;
Birbirimizle yaşlanmayı kabul edeceğiz diye.
Aradan yıllar, çok zamanlar geçecek,
Biz el ele gönül gönüle kalacağız…

Her acı tatlı gelecek güler yüzümüzde,
Sevdan sonsuz umman olacak bana sevgi denizimde.
Sonra akan zaman bir göl yaratacak ;
İçine balıklar atacağız,
Sonra tutacağız onları bir bir…

Zamana birbirimizi bırakacağız
Güneşin batışına gözlerimizi daldıracağız,
Yakamoza sevgimizi yansıtacağız.
Büyük dalgalar sahile sevgimizi fısıldayacak,
Kumsalda iki deniz yıldızı olacağız.

Ayrı bedenlerde atan iki yüreğiz
Ayrılmamak üzerine kenetlenmiş bir çift yürek;
İşte bunu yazacağız o deftere.
Kaderimizi,
Hayata dair sancılarımızı birleştireceğiz,
Sevinçlerimiz ortak olacak;
Aynı dertle dertlenecek yüreklerimiz.
Ve tek bir söz olacak dudaklarımızda sonsuza dek
“Seni seviyorum”…

Elif A. Örencik ZORCAN '05

İş Kaçamağı

2009-02-07T13:34:00.000-08:00

Geçen gün işim Ortaköy sahiline düşünce ve inanılmazdır ama birazda erken bitince soluğu Arnavutköy sahilinde aldım. Biraz yürüyüş, deniz sefası ki çok severim ve fotoğraf makinemin yanımda oluşu da cabası oldu...

Şimdi bile ciğerlerimde hissediyorum o kokuyu, tatlı rüzgârı...
Birbaşka değil mi İstanbul, hele sahili....
Seviyorum bu şehri, her kaldırımını diyemiyeceğim çünkü pek ara sokaklarda dolaştım bu arada ama yine de seviyorum...

Boza

2009-02-07T01:45:00.000-08:00

Çok severim bozayı. Hele bir de Vefa' da kendi yerinde içiliyorsa tadı başkadır. Soğuk kış gecelerinin lezzetidir bence.

Ama içine leblebi şart. Ben leblebileri sıcak sevdiğim için önce mikrodalgada ısıtıyorum, ardından boza üzerine servis ediyorum.

Eşimin Polonya'dan getirdiği XL cappucino fincanları (kase olarak kullanıyorum) benim boza sevgimi yerine getiriyor ziyadesiyle...

Bir de başında boza pişirmek gibi deyimlerimiz var literatürde ama konumuzla pek alakası yok...

Karnıbahar Salatası

2009-02-06T14:07:00.000-08:00

Artık fotoğraf makinemdeki fotoğraflarıma kavuştum Allaha şükürler olsun.

Ve birikmiş fotoğraflardan ilki annemin sağlık lezzetlerinden biri "karnıbahar salatası".

Annemin önce haşladığı karnıbaharlar, sonra rendelenmiş havuç, kırmızı biber, salatalıkla birleşince ortaya böyle renkli bir lezzet çıkmış.

Ben beğendim ama sofistike lezzetlerden pek hoşlanmayan babam için durum aynı değildi. Hatta anneme epey laf attı, sen ye böyle sağlıklı şeyleri ihtiyacın var diye...

Kimse yaşlanmayı kabul etmiyor sanırım....

Denemek isteyenlere şimdiden afiyet olsun

Davos

2009-01-31T12:50:00.000-08:00

Konu malum Davos...

Ben ömrümde Türk olmakla bu kadar gururlandığımı hatırlamıyorum...

Ben bu konunun her hangi bir partinin başkanı, o tarafın temsilcisi, bu tarafın temsilcisi herhangi birisi olarak değerlendirmiyorum..

Oradakiler bir partinin, siyasi bir liderin fikri değildi.

O Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanıydı...

Bir ülkenin başbakanına yapılan saygısızlıkları söylemeye gerek yok sanırım... Ama Peres'in eveleyerek,geveleyerek söylemeye çalıştığı(25dk.) yalanları bizim başbakanımız, hiç bir Arap liderin yapamadığı kadar cesurca ve tokat gibi yüzüne vurdu...

Ellerinin titremesinden, sesinin yükselmesinden, elini kolunu nereye koyacağını bilememesinden ve her halinden anlaşılıyordu Peres'in yalan söylediği.

Bir tarafında Ermeni asıllı Yahudi olduğunu sonradan öğrendiğimiz moderatörün yaptığı el kol hareketleri, diğer tarafta katliamın bir numarası...

Ama gayet mağrur, gayet usulünce ve kimsenin yapamayacağı bir cesaretle verdiği tepkiyi ayakta alkışlıyorum...

Tabiyki İçinde acaba sonum ne olur düşüncesi olmadan ve yürekten inanılarak söylenmiş sözlerdi bunlar.

Eski Başbakanlarımızın (Clinton'un önünde yaramazlık yapmış çocuk gibi küçülmesini) yaptıklarını da unutmadık...

Ülkemiz ve müslüman kardeş ülkelerimizin başında dolanan bu akbabalara bir yeter deme zamanı çoktan gelmişti. Birinin Cüneyt ağabey gibi savulun dercesine ortalığı dağıtmasının vaktiydi artık...

Bu zulme yeter demenin, bize karşı dönen oyunlara dur demenin zamanıydı...

Ben fevkalade gurur duydum. Bir parti taraftarının değil bu ülkede yaşayan bir Türk'ün sözleridir bunlar.

Dantelde son nokta

2009-01-23T02:49:00.000-08:00

Anneannelerimizin, annelerimizin çeyizimize koydukları danteller malumunuz. Biz bunları, evimin dekorasyonuna uymuyor diyerek kullanmak istemezken, bakın neler olmuş neler...

Ben bu fotoğrafları Holly Becker'den aldım. Ama bu işin mimarı JoanaVasconcelos...

İkisine de teşekkür etmek istiyorum.

Eğer ikisinin de sayfalarını gezerseniz çok enteresan şeyler bulacağınızı da garanti ediyorum...
Demekki neymiş...
"Danteller çıksın"...

Yine Banyo Tasarımları

2009-01-17T01:58:00.001-08:00

Tasarım sonucu ürünlere olan hayranlığım malûmunuz.

Ancak bu sıra banyolardaki yeniliklere olan merakım beni de şaşırttı. Gelin görün ki beğeniyi gizlemek imkânsız...

Turucu banyo da tercih edilesi bir renk midir bilemem ama toplu kullanım sağlayan mekânlarda kullanıldığına şahidim.Ve hatta çok da pozitif bir enerjisi olduğu kanısındayım.

Her ne olursa olsun, kendi tercihim her zaman mavi içerikli bir banyodur. Suyun reginin mavi ile bütüleşmesinden mütevellit...

Gerisi sizin beğeninize kalmış....

Mim

2009-01-10T14:28:00.000-08:00

İlk "mim" im...
Bu kadar acınası bir insanlık dramını gerçekleştiren; lanetleri üzerine toplayan; tüm dünyayı karşısına alabilen(çünkü farkında olmadan dünya onu besledi büyüttü ve gebe kaldı); acınası insanlar topluluğuna dair oldu.
Aslında kaç gündür bu konu üzerine kalbimi buğz ettiriyordum ama ne yapmalıyım konusunda da bir adım atamıyordum.

Beni böyle bir olay karşısında hiç değilse bir ufak yazı yazmaya teşvik ettiği için mimar aşçıya teşekkür ediyorum.

Gelelim benim bu katliam konusunda düşündüklerime....

Bu fotoğraf üzerine birşey söyleyemedim.Boğazıma dizildi kelimelerim...

Bugün işe giderken Vatan Caddesi'nden geçti yolum. Çıkış istikametinde kalabalık bir araç güruhu gördüm ve gözlerim doldu. İki şerit tamamen kapanmıştı ve her arabanın camları Filistin bayrakları ile donanmıştı.

Temsili olarak kendi araçları ile Filistine gidecek gönüllü gurupmuş. Sınırda araçları bırakıp başka araçlarla gideceklermiş diye duydum ve hepsine ayrı ayrı dua ettim.
"İnsanlık ölmemiş"

Ne yapabilirim denmemeli. Herkes o kadar çok şey yapabilir ki tepki vermek adına...

Elimize silahları alıp gitmek olmamalı tek akla gelen. Psikolojik olarak savaşmalıyız. Farkında olmadan destek olmamalı, kendimiz olmaktan kopmamalıyız. Bizi güçlü tutan birlik olmamız olmalı. Hepimiz kardeş değil miyiz sonuçta?

Ne zamanki biz özümüzü unuttuk, ananelerimizden koptuk, avrupaileştik! işte o zaman çatırdadı sağlam temellerimiz. Biz budan bir kaç zaman önce aynı bayrak altında yaşayan ve son derece medeni bir topluluğun fertleriydik. Biz Osmanlı'ydık...

Kırmadan, ezmeden güçlü olabilendik. Naiftik, düşünceli idik, kuralcı idik, prensipli idik...

Ne zaman bu kadar unutkan olduk, ne zaman...

Gelin hepimiz yine el ele gönül gönüle verelim. Zamanın durması gerekiyorsa durduralım!

Bugün Onlara, yarın bize yapılacak katliama engel olalım..

Minicik ölü bedenleri taşıyan anneler biz olmayalım, çocuğunu koruyamamanın acısını çeken baba da...
Önce vatanımıza, sonra da aciz kardeşlerimize sahip çıkalım...

Bir duayı çok görmeyelim hiç değilse.

Ben de buna bağlı olarak icimden geldiği gibi ve lezzet gemisi ni mimliyorum... Hadi bakalım sıra sizde...
Filistin için bir cümle de siz kurun!

Yine Bir Misafir Sofram

2009-01-09T14:06:00.000-08:00

Aslında bu fotoğrafları çekeli epey oldu fakat yayınlamaya fırsat bulamamıştım. Şimdi iş hayatının verdiği yoğunluk ve her gün 18 aylık bir çocukla 45 km gidip, aynı yolu gelmenin ve gün içinde de trafikte olmanın verdiği yorgunlukla; ama herşeyden önemlisi Akif Eren beyin iki haftadır dişlerden kaynaklanan bir ateş,boğaz enfeksiyonu sürekli ağlama ve süt bile ememesi neticesinde böyle uzun bir cümle kurarak izahat yapma gereği duydum.

Deepfreezde yazdan kalma vişnelerden oluşan doğal meyve suyum.

Mis gibi sarma çeşitlemeleri ve kuru patlıcan dolması...

Genel sofra düzeni..
Menü de zeytinyağlı taze fasulye, hakiki süzme yoğurtlu haydari, havuç salatası, havuçlu yeşil salata ve tabiki dolmalar...

Misafir ağırlamaktan gerçekten zevk alıyorum. Hele misafirlerim yemeklerimi beğendiler ise zevkim katlanıyor. Gelenlerin, bize yemekte eşlik edenlerin ayaklarına sağlık.

Sitemi ziyaret ettiğiniz için sizin de...

Yepyeni bir yıl

2009-01-04T11:46:00.000-08:00

Yeni yıla yeni işim, yeni arabam, eşimin yeni işi, yeni kılıf yaptırdığım koltuklarım, yeni boyadığım mutfağım ve oturma odamla girdim.
Bir sürü yeniliği bir arada yaşayarak başladığım yılımın hep böyle heyecanlarla ve mutluluklarla süregitmesini diliyorum Allah'tan...
Ve hepimizin de hayatında arzu ettiğiniz ne varsa yaşamanızı diliyorum.
Fotoğraf makinemin usb kablosu kayıp. Evde ama bulamıyorum(bir ara ev şantiye gibi olduğundan). Bu yüzden yeni yazılarıma ara vermek zorunda kaldım.
Ama bu sorunu en kısa zamanda çözeceğim inşaallah.
Mutmutlu yıllar, sevgiler...

İş dünyasının tsunamisi denizbisikletine ne yapar?

2008-12-25T14:10:00.000-08:00

Çok ara verdim, biliyorum.Ama çok karışık bir dönem geçirdim.
Hiç aklımda, fikrimde yokken ve hiç anlamadan kendimi iş dünyasının göbeğinde buluverdim.
İnanın bunu yazarken bile nasıl olduğu konusunda fikrim yok.
Kardeşimin bana iş teklif etmesi ve Akif Eren beyin psikolojisinin bozulmaması için her türlü imkanı sağlaması ile ve A.E'nin benim yanımda olmasını da becerebildiği için...
Artık oğlumla birlikte çalışmaya başladık....
Özel S.. Ç.. Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Merkiezi' nde çalışıyoruz.
Akif Eren beyin kendine ait bir odası oldu, bir de bakıcısı. Herşeyden önemlisi benim yanımda. Süt vermem, onu öpüp koklamam, sarılıp oynamam çok mümkün.
Bütün odalarda olan kameralar sayesinde yanında olmasam dahi gözlüyorum O'nu.
Yolum biraz uzak ve her seferinde Akif Eren beyin arabada huysuzlandığından bahsediyorum ama alıştı sanırım.
Çubuk kraker, muz, havuç-elma suyu, her çeşit meyve ile onu oyalarken; araba kullanma konusunda da bir zorluk yaşamıyorum çok şükür.
Sadece blogumdan hayli uzak kaldım. Ama sizinle paylaşabileceğim o kadar çok hatıram olacakki...
İnsanın sağlıklı olduğu için çok çok şükretmesi gerektiğini görüyorum ve kendi bencilliğimden utanıyorum...
Neyse sevgili blogdaşlarım, bana manevi olarak destek olun lütfen. Gerçekten çok ihtiyacım olacak...

Senin ile annelik...

2008-12-17T13:45:00.000-08:00

Artık kendi başına bir insansın. Önce sadece seni kucaklayıp, bir yere götürebiliyorken; elimden tutup, istediğin yere sen beni sürüklüyorsun.

Kapıları içerdeyken, yada odadan çıkarken kilitlemek yeni adetimiz oldu. Yoksa sokağa kaçma ihtimalin var.

Sevgini öperek, sarılarak ve ellerini iki yana açarak kocamaaan dercesine gösterebiliyorsun.

Masanın üzerinde gördüğün meyvelerin isimlerini taklit etmeye çalışarak isteyebiliyorsun.

Yaramazlık yaptığında bir öpücük gönderip uzaktan, sevimli sevimli anneee deyip; kendini affettirmeyi becerebiliyorsun.

Sokakta istediğin yöne gidebiliyorsun.

Annenin kızacağı bir şey yaptığında oradan koşup, kaçarak uzaklaşabiliyorsun.

Baban sana kızdığında çok güceniyor ve anne yönlendirmesiyle sonuç sarılıp, öpüşerek barışla sonuçlanabiliyor.

Komşu kardeşin ile karşılaştığında sevinç çığlığı atarak sarılabiliyorsun.

Sevecenlikten hoşlanıyorsun, kendi başına buyruk hareket etmekten de...

Bir şeyi elde etmeyi, kurcalamayı kafaya taktıysan onu muhakkak başarıyorsun. Annen de seninle inatlaşmak yerine, başka yere yönlendirerek unutturmaya çalışıyor.

Kızgılığını ve mutluluğunu çok güzel ifade ediyorsun.

Gördüğün hemen herşeyi "aç" diyerek; ver, aç, getir gibi kelimeleri ifade etmeye çalışıyorsun.

Evin düzeni ve bizim hayatı yaşayışımız sana göre ayarlanıyor.

Her ne olursa olsun, koşulsuzca seviliyorsun ve sevileceksin. Mutluluğun mutluluğumuz. Kendi

kararlarını vereceğin ve bizimde arkanda sana destek olacağımız bir hayatın olması için, kendimizi de senin ile birlikte eğitiyoruz.

Seni çok seviyoruz, iyi ki varsın....

2008-12-15T13:42:00.000-08:00

Benim gibi sallanmaya dair her objeye takılıp kalabiliyorsanız eğer; ...

İşte bu Sea Urchin tam size göre....

Yatak odanıza, kış bahçeniz varsa, yada şömine başına ya da kapatılmış bir balkonunuz terasınız herhangi bir tavan varsa özetle bu tam size göre...
Ben Berjer koltuk çok severim. Özellikle kitap okumak için, yada internet başında zaman geçirmek için.Bunu da bencil yaratılmış özelliğime veriyorum. Bu benim zevkim ise tam olmalı...
Neyse...
Site de "Çılgın bir pazar akşam üstü kitap okumak için ideal." diye tanıtmışlar.
Çok da doğru ....
Umarım beğenirsiniz...

Hoşuma Gidenler

2008-12-11T11:15:00.000-08:00

Bu kutu gazetelik anlayışına yeni bir boyut kazandırmış. Kapandığında ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız. Çocukların açıp dağıtmasını da engelleyecek cinsten.

Peçete merakı şimdi bir çok bayanda mevcut. Her daveti farklı sofra detayları ile çeşitlendirmenin yollarından biri.
Martılar bana İstanbul'u hatırlatıyor en çok. Böyle bir peçete ile hazırlarsanız; adını "İstanbul Sofrası" koyabilirsiniz.

Abajurlar

2008-12-11T10:25:00.000-08:00

Ben abajurları çok severim.

Yatağın başına konan bir abajur, yatmadan önce kitap okumayı kolaylaştırır.
Çalışma masasına koyunca, hem şık bir görüntü hemde ışığın çok olması çalışma sırasında avantaj sağlar.
Bilmem siz de benim ile aynı düşüncede misiniz?

Aynalar

2008-12-11T10:20:00.000-08:00

Spor tarzdaki bu ayna spor tarzdaki evlere, koridor yada hollere çok yakışır.

Bu ayna da bambu çerçevesi ve ferforje bağlantıları ile son derece antik bir havada amaaa

Benim favorim her zaman için naturellikten yana....
İstenilen renklerde boyanabilir ve arzu ettiğiniz her yere asabilirsiniz...
İnsanın gerçek yüzünü göstermese de bu aynaları çok beğendim. domino 'nun bulup çıkardıklarından...

Mutlu Bayramlar

2008-12-11T01:20:00.000-08:00

Herkesin büyüklerinin elini öperek, gönlünü hoş ederek, yanlarında durmanın huzurunu hissederek yaşadığı bir bayram diliyorum...

Mutlu Bayramlar

Sevgiler....

Babaanne ve Dede Yanında...

2008-12-06T05:55:00.001-08:00

Çok şey söylemek isterim bu fotoğraf ile ilgili ama fazla söze hacet görmüyorum.
Acı ile yoğrulmuş, hayatın her yaşanmışlığı yüzüne bir çizgi atmış, sert görünümünün altında son derece sevgi dolu bir kalp...
Karşılıksız verilen ve sonunda karşılığı muhakak alınan bir sevgi var ne diyebilirim ki...

Gelelim Babaanne ocağına....
Bizim Dinar'a gelebilme ihtimalimizin olduğu ama gelemediğimiz bir zamanda, Gülbeyaz annemin bize yedirmek için aldığı ve fakat biz gidemediğimiz zamanda onun yumurtlamasına denk gelmiş olup 20 gün-20 yumurta ve ardından kuluçka dönemiyle 10 adet minik hindi...
Şimdi hiç minik değiller.
Gayet güzel beslenip büyütülüyorlar fakat elbette torun sevgisine mağlup olup nohutlu pilav üzerinde servis ediliyorlar şimdilerde...

Bahçedeki naçizane sera...
Kayınvalidem ile kayınpederimin en büyük çekişme konusu; bahçenin neresine ne ekileceği...
Tabi ki kazanan hep annem..

Seranın içini fotoğraflamaya çalışırken elime değen ısırgan otu ile canım yandı ama yapmam gerekiyordu, aldırmadım...
Roka, maydonoz, ısırgan otu ve tekrar roka...
Sofradan eksik edilmeyen yeşillikler ve sağlıklı doğal yaşam....
Burası Afyon/Dinar...

Puf ama LojoBall

2008-12-05T08:36:00.000-08:00

Biraz geç oldu ama açıklayayım.

Step Halı' nın yeni tasarımı Lojoball puflar.

İstenildiğinde fermuarını kapatarak kocaman bir top görünümünde oluyor, fermuarı açıldığında ise oturup yaslanılan bir sırt minderi ve puf haline dönüşüyor.

Denizbisikleti nin maceraları...

2008-12-02T13:12:00.000-08:00

Eşimin işlerini ayarlamasıyla, erkenden Afyon/Dinar yollarına düştük. 29/12 gecesi, sabaha karşı yola çıkacaktık. Fakat Akif Eren beyin uyumaması ve dolayısı ile bizi de uyutmaması sebebiyle 02:30 sularında yola çıktık.

Böylece o gece uykusunu uyurken yolu epey kolaylamış olacaktık. (Akif Eren araba yolculuğundan hiç hoşlanmıyor da.) Hem de uyandıktan sonra dönüşümlü araba kullanarak ikimiz de fazla yorulmamış olacaktık.

Öyle de oldu çok şükür.

Buraya dair yazacak çok şey var fakat bilgisayarımın internet ayarlarını biran evvel halletmem gerekiyor. Teknik bir iki konu işte.

Konuyu değiştiriyorum ve hoooop

İşte size bir soru.

"Bu fotoğraftaki şey ne olabilir???"

Banyo Tasarımında Son Nokta.

2008-12-02T12:43:00.000-08:00

Ne zamandır banyo tasarımlarını araştırıyordum. Fakat sizlere sunacak kadar enteresan, yaratıcı ve farklı tasarımlar bulamıyordum.

İşte bir kaç örnek.

Osmanlı esintilerinin yansıtıldığı çalışma benim ayrıca çok hoşuma gitti.

Hare Tasarımının çalışmalarını ise Maison Francaise sayesinde tanıdım.

En büyük favori ise dergide de tanıtılan bu fotoğraf. Kurna adı verilen tasarımda Tanju Özelgin'in imzası var. Kurna suyun akışından ilham alınarak tasarlanmış bir ürün.
www.haretasarım.com'da daha fazlasını da bulabilirsiniz. Çok güzel pano örnekleri ve banyo tasarımları da mevcut.

İnşaallah siz de beğenirsiniz...
Sevgiler...

Mutlu Çocuk, Mutlu İnsan, Mutlu Toplum....

2008-11-30T09:40:00.000-08:00

Merhabalar
Geçen gün insanların yaptıkları bazı anlamsız şeyleri düşünürken farkettim ki;

Bebek olarak dünyaya geliyorsunuz ve büyümeye çalışırken önce ebeveynlerinizi, büyükanne ve büyük babaları, okul döneminde öğretmenlerimizi ve kazandığımız başarılar ile tekrar ebeveynlerimizi, işe başlayınca patronumuzu, sonra evlenip eşimizi ve evliliğin meyvesi çocuğumuzu mutlu etmeye çalışırken buluruz kendimizi. Bu arada çocuğu yetiştirirken de aile büyüklerini mutlu etmeye çalışırız elbette....
En sonunda da her halde ben mutlu edilme kademesine geldim şeklinde bir düşünce tarzı benimsiyor olacağız ki, etrafımızdaki insanların her yaptığına eleştirel gözle bakıp, "Aaaa Aysel sence bu hiç olmuş mu?!" ya da "Mehmet bunu sana hiç yakıştıramadım!" şeklindeki eleştirel cümleleri beynimizin derinliklerine kazıyoruz ve bu bilinçaltı yönetimin neticesinde ise mutsuzluğa tekrar mahkum ediliyoruz. Fakat bu sefer bir şartla... Bunu kendi kendimize yapmış oluyoruz.Halbuki şöyle olabilirdi.
Okul döneminde ebeveynler çocuklarının ne olmak isteyeceğine karar vermek yerine; kızımın-oğlumun acaba neye istidadı var? diye kafa yorsalar zaten olayın en büyük kısmını katetmiş oluruz.
Ondan sonra da o konuyla ilgili geliştirme çalışmalarını yaparkenki süreçte benim evladım bu sınavda başarısız oldu kompleksine girmek zorunda kalmaz; burda herkesle yarışacak düşüncesini kafamıza sokmamış oluruz. Hem çocuk da kendini atletizm yarışmalarındaki koşucular gibi görmeden kendinin farkındalığında, ne istediğini bilerek ve herşeyden önemlisi kendi sorumluluğunu aldığı adımlar atmaya yönlendirmiş oluruz.
Bu kısımda en çok anne babaya ondan sonra da büyük anne ve babalara iş düşüyor. Genel itibari ile büyükler kendi içlerinde ukde kalan şeylerin çocukların içinde de ukde kaldığını düşünürler ve o zaviyeye yönlendirmeye çalışırlar. Bu egoyu yendikten sonra çocuğun arkasında olduklarını göstermeli ve o her ne seçerse onunla gurur duyacaklarını teleffuz etmeliler ve bu yönde davranışlar göstermeliler.
Konunun zaten en can alıcı kısmı burda hallolmuş olacak. En başta belirttiğim gibi birey kendi mutluluklarını göz ardı etmeden ve bilakis kendi de mutlu olarak başkalarını mutlu ederse ileriki zamanlarda mutsuz bireyler yetiştirmeyecek ve kendini yanlızlığa mahkum etmemiş olacaktır.
Ben bir psikolog yada bireysel danışman vs... değilim. Şu an için sadece bir çocuk annesiyim. Etrafımda gözlemlediğim mutsuz insan- mutsuz evlilik- mutsuz çocuk- mutsuz toplum piramidinin bir an evvel yıkılması gerektiği kanısındayım sadece.
Elif A. Örencik ZORCAN

Enerji Deposu

2008-11-26T16:24:00.000-08:00

25 Kasım günü hava çok güzeldi, fakat ertesi gün epey soğudu. Siteyi takip edenler bilir, eşimin çarşamba günleri maçı var. O yağmurun altında futbol oynayan biri elbette hasta olmaya müsaitti ve enerji depolaması lazımdı.

Kayınvalidem sağ olsun, gelininin organik adı altında sağlıklı yiyecekler yeme-yedirme takıntısına derman oluyor. Afyon/Dinar'dan sebzelerimizi, meyvelerimizi gönderiyor. Bu sefer mandalina, portakal, greyfurt o kadar çoktu ki; yemekle bitiremezdik zaten...

Bizde her şekilde tüketime hazırdık.

Bu arada mutfağıma eklenen dolabımdan sonra, bir iki radikal değişiklik yaptım. Pek hoşlanmasam da mutfağım turuncu-sarı tonları ağırlıkta oluverdi. Bu turunçgillerin fotoğraflarını da özellikle çektim.

Bastırıp ahşap bir tepsi edinip, üzerine bu fotoğrafı dekupaj yöntemi ile yapıştırırsam çok görsel olur diye düşündüm...

Gerisi de yaptıktan sonra...

NeşeLi Davet Sofrası

2008-11-24T15:39:00.000-08:00

Dün bir telefon aldım sevgili arkadaşım Neşe'den...

Balık mevsimi malum dedi, biz de söylemesi ayıptır! hamsi yiyeceğiz dedi. Beraber yiyelim,lezzetine muhabbet katalım dedi.

Eee davet olur da icabet etmemek bize yakışır mı?!

Seve seve gideriz arkadaşlarımıza.

Bu arada pazar günü ben mutfak dolabına yaptırdığım ek kapak ve balkondaki eskiyen kiler dolabımın atılması, çiviler, vidalar, kavanozlar vs.. ile dolu bir pazar geçirdiğimden aklımdan çıkıvermiş devet edildiğimiz.

Ama canım balık istiyormuş ki, eşime yarın balık alalım da yiyelim iki haftadır yemedik dedim. Sonra birbirimize bakıp sustuk; ardından güldük. İkimiz de hatırlamıştık. Laf kalabalığına gerek yoktu.

Unutmadan, mutfağıma renk katan dolabım çok güzel oldu. Değişiklikler her zaman insanın içini açıyor. Bundan sonra kilerime bir iki raf çakacağız o işlerim var. Malum, dolap gitti...

Hmm gelelim sadede bu akşam Neşe'nin elinden enfes yiyecekler yedik..

Ellerine sağlık arkadaşım hepsi çok çok lezizdi..

Şimdi size o güzel sofranın resimlerini sunuyorum.

Ben ve Neşe fotoğrafları çekerken sabırla bizi bekleyen Rıdvan Ağabey'e ve sevgili eşime teşekkürü borç bilirim.

Sonuç itibariyle bu sofra karşısında nasıl beklenebilir ki?..

Güzel yemeklerimizin ardından Neşe boş durmamış bir de tatlı yapmış.

Tatlının fotoğraflarını ben Akif Eren beyi uyutmaya çabalarken çeken eşime çok teşekkürler.

Ailece sizin için çalışıyoruz vesselam...

Haftanın 6 günü çalışıp bu kadar şeye nasıl zaman ayırabildiğine şaşırıyorum.

Canım arkadaşım ellerine sağlık.Biz keyifle yedik.

Umarım blog okuyucularım da sofrayı beğenmişlerdir. Çünkü Neşe çok özenmeden hazırladığını söylüyor!!!

Hepinize sağlıklı günler, Sevgiler...

Öğretmenler Günü

2008-11-24T09:07:00.000-08:00

Bugün bizim hayatımızda çok önemli yeri olan insanların günü.

Ayrıca ben de bir öğretmen çocuğu ve bir öğretmen yengesi (eşimin kardeşi) olarak gururla kutladım gecenin ilk saatlerinde...

İlk kutlayan ben olayım istedim.

Blogumu okuyan tüm blogcu arkadaşlarımın ziyaretçilerimin de öğretmenler günü kutlu olsun.
Nice öğrenciyi, kendi evladı gibi yetiştiren tüm öğretmenlere ki bu siz oluyorsunuz çok çok başarılar diliyorum...

Sevgiler

Kitaplık

2008-11-20T14:15:00.000-08:00

Fotoğraflar: West elm'den alıntıdır.(Birleştiren ben olduğum için paraf attım:))

Kendime uzun zamandır bir kitaplık yaptırmak istiyorum.

Esasında ben bir tv ünitesi istiyorum ama iki tarafında da kapalı dolap olursa, kitaplarımı güzel bir şekilde muhafaza edebileceğimi düşünüyorum ama bu konuda iki alternatif var kafamda.

Birincisi beyaz renk ikincisi ise modern tarzda ahşap desenli lake kaplama. Ama karar veremedim bir türlü. Bu arada hangisi daha az toz gösterir, (Çünkü çok koyu renkler tozu çok belli ediyor) daha az göz yorar hepsini düşünüyorum elbette. Kısmet bakalım ne zaman sonuçlanacak benim fizibilitem.

Bu arada www.westelm.com 'da gezerken bulduğum örnekleri paylaşıyorum sizinle.

Bana da fikir verirseniz çok memnun olurum...

Elbise ve Şapka Askısı

2008-11-18T14:55:00.000-08:00

Domino'nun her zamanki gibi bulup çıkardığı, benim de ordan cımbızlayıp sizinle paylaştığım enteresan ve bir o kadar da şık askı...

Köy, çiftlik gibi ortamları olanlar sanıyorumki "kurumuş ağaçlardan" özellikle belirtiyorum, değerlendirmek adına; verniklemek suretiyle ahşabın yapısını bozmadan ve koruyarak böyle bir şey yapabilirler..

Sizin de gördüğünüz üzre hiç bir enstantenesi yok..
Beğeninize...